شعر فارسی آیات غمزه

ای کاش کسی از تو خبر داشته باشد

مرتضی امیری اسفندقه — Mon, 15 Dec 2025 04:48:00 GMT

تاکی دل من چشم به در داشته باشد؟
ای کاش کسی از تو خبر داشته باشد

آن باد که آغشته به بویِ نفسِ توست
از کوچه ی ما کاش گذر داشته باشد

هر هفته سر خاک تو می ایم، امّا
این خاک اگر قرصِ قمر داشته باشد

این کیست که خوابیده به جای تو در این خاک؟
از تو خبری چند مگر داشته باشد

خاکستری از آن همه آتش، دل این خاک
از سینه ی من سوخته ترداشته باشد
::
آن روز که می بستی بارِ سفرت را
گفتی به پدر، هرکه هنر داشته باشد

باید برود، هر چه شود گو بشو و باش
بگزار که این جاده خطر داشته باشد

گفتی نتوان ماند از این بیش، یزیدی ست
هر کس که در این معرکه سر داشته باشد

باید بپرد هر که در این پهنه عقاب است
حتّی نه اگر بال و نه پر داشته باشد

کوه است دل مرد، ولی کوه نه هر کوه
آن کوه، که آتش به جگر داشته باشد

کوهی که بنوشد، بمکد، شیره ی خورشید
کوهی که ستاره، که سحر داشته باشد

آن کوه که نایاب ترین معدنِ دُر اوست
آن کوه که در سینه گهر داشته باشد

کوهی که جوابت بدهد هر چه بگویی
کوهی که در آن نعره اثر داشته باشد

کوهی که عبا باشدش از شعشعه ی نور
عمّامه ای از ابر به سر داشته باشد

آن کوه که یاقوت، که یاقوتِ شهادت
در دامنه، در کتف و کمر داشته باشد

این تاک که با خونِ شهیدان شده سیراب
تا چند، در آغوش، تبر داشته باشد

دردا اگر از خوشه ی این شاخه ی سرشار
بیگانه ثمر چیده و برداشته باش

باید بروم هرچه شود گو بشو و باش
بگذار که این جاده خطر داشته باشد

عشق است بلای من و من عاشقِ عشقم
این نیست بلایی که سپر داشته باشد
::
رفتی و من آن روز نبودم، دل من هم
تا با تو سرِ سیر و سفر داشته باشد

رفتی و زنت منتظرِ نو قدمی بود
گفتی به پدر «کاش پسر داشته باشد»

گفتی که پس از من چه پسر بود چه دختر
باید که به خورشید نظر داشته باشد

باید که خودش باشد، آزاده و آزاد
نه زور و نه تزویر و نه زر داشته باشد

::
اینک پسری از تو یتیم است در اینجا
در حسرت یک شب که پدر داشته باشد
::
برگرد، سفر طول کشید ای نفس سبز!
تا کی دل من چشم به در داشته باشد؟

شده وروجک گردان پنج، هم‌قد تو/ شاعر 14 ساله بجنوردی

محمدعارف حق پناه — Wed, 24 Sep 2025 06:49:00 GMT

نامه‌ نوجوان رزمنده به مادرش

سلام مادر احمد! منم محمّد تو
همان که رفت به جبهه شبیه احمد تو

اگر دوباره بیایم به خانه، می‌بینی...
...شده وروجک گردان پنج، هم‌قد تو

برات نامه نوشتم دلت شود آرام
مگر که کم بشود غصّه‌های بی‌حد تو

قرار بود بیایم تو را حرم ببرم
ببخش! جبهه‌ام و مانده است مشهد تو

حتی اگر که تیغ ببارد، در بیعت امام‌حسینیم

محمد مرادی — Fri, 27 Jun 2025 04:32:00 GMT

حتی اگر که تیغ ببارد، در بیعت امام‌حسینیم
ما جرأت زهیر و حبیبیم، ما غیرت امام‌حسینیم

در کودکی حوالۀ گریه، از روضۀ رقیه گرفتیم
پیری رسید و سینه‌زنان باز، در هیأت امام‌حسینیم..

قطره‌به‌قطره رود زلالیم، با عشق در مسیر کمالیم
حبّ‌الحسین یجمعنا، چون: جمعیّت امام‌حسینیم

هیهات از حقارت و ذلت، هیهات از پذیرش منّت
للهِ حمد اگر که عزیزیم، از عزّت امام‌حسینیم

ما از تبار یاس سپیدیم، حرّیم و زنده‌زنده شهیدیم
از لشکر یزید بریدیم، در بیعت‌ امام‌حسینیم
::
ای شمرهای عصر تمدن! آل‌زیادهای تفرعُن!
در شامِ بغض و کینه بمیرید: "ما ملت امام‌حسینیم

شکوهی زنده‌ام آزادم و آزاد می‌مانم من ایرانم

قاسم صرافان — Sat, 21 Jun 2025 07:16:00 GMT

دیار عاشقانم، مهد شیران است آغوشم
کمان آرشم در دست
درفش کاوه بر دوشم
نخواهی دید، در بندم
رهایم، سربلندم
چون دماوندم
کمندی دارم از ایمان و دست دیو می‌بندم
به گاه رزم،
غوغا آفرین، مردان میدانم
هزاران داستان دارم، ز رستم‌های دستانم
به فتح هفت خوان‌ها
با شکوه و فخر می‌خوانم:
من ایرانم
من ایرانم

خزر، دارد خبر از عهد یارانم
بخوان شرح شکوهم را
از امواج خلیج فارس، تا دریای عمانم
اگر نوح ست کشتیبان،
چه باک از موج و طوفانم
محمد کیشم و آزاده‌ای از نسل سلمانم
من از دلدادگان شیر یزدانم
پر از مهر است، آیینم
پر از عدل است، ایمانم
من ایرانم

سرای عشق و امّیدم
فروغ و فرَّهَم، نقش است بر گلدسته‌ها،
بر هر ستون تخت جمشیدم
نه خاکم، آسمانم،
آری! اینک تخت خورشیدم
حریم قدسی شاه خراسانم
بر آن درگاه، دربانم
ستم را برنمی‌تابم
کژی را خوش نمی‌دانم
شکوهی زنده‌ام
آزادم و آزاد می‌مانم
من ایرانم

اگر یک روز افتد، چشم ناپاکان به خاک من
همان دم، دست هم گیرند،
فرزندان پاک من
به همراه سوارانم
ز جای خویش برخیزم
خروشان، دشمنانم را
به جای خویش بنشانم

اگر چه زخمی از آشوب دورانم
من اما سرزمین سربدارانم
بجوشد غیرت از قلب زنان،
از روح مردانم
خوشا شور دلیرانم
خوشا فریاد شیرانم
هزاران لاله روئیده ست از خون جوانانم
من اما زنده‌ام،
سبز و سفید و سرخ می‌مانم
من ایرانم
من ایرانم

هرسال مهدی مادرش را مشهد آورده

راضیه مظفری — Fri, 31 May 2024 16:53:00 GMT

بیست و‌ سهٔ ذی القعده باید در سفر باشد
هرچند فرصت کم، زیارت مختصر باشد

حتی اگر ماشین برای او ضرر دارد
حتی اگر پادرد با او همسفر باشد

از نان خشک بقچه کمتر میخورد، شاید
سهم کبوترهای آقا بیشتر باشد

خرج سفر این بار یک انگشتر کهنه ست
هرچند ارث مادرش، بی‌بی‌گُهر باشد...

آرام می گوید: (خدایا! کاشکی میشد
مشهد به ما دلتنگ ها نزدیکتر باشد...)

این ساحل آرامش ست و پیش روی اوست
هرچند یک دریا تلاطم پشت سر باشد

چشمش به گنبد میخورد‌...بغضش ترک خورده ست
گاهی همان بهتر زبانش، چشمِ تر باشد:

( آقای خوبم! آفتابی که لب بام است
تا کی برای یک خبر چشمش به در باشد؟

پیراهنی...تکه پلاکی...ساعتی...چیزی...
کو آن که مثل قاصدک ها خوش خبر باشد؟

حالا برای مهدی ام یک نامه آوردم
شاید یکی از کفترانت نامه بر باشد...)
::
هرسال مهدی مادرش را مشهد آورده
زنده ست او...هرچند مفقود الاثر باشد...

توپ مانند مین عمل کرد و خانه غرق پر کبوتر شد

مائده هاشمی — Tue, 26 Mar 2024 07:00:00 GMT

چند بالش که چید دور و برش تختخوابش شبیه سنگر شد
دور این سنگر از عروسک هاش آنقدر چید تا که سنگر شد

چند خمپاره با مداد سیاه چند موشک هم از مقوا ساخت
خواست بازی کند ولی کم کم جنگ یه جنگ نابرابر شد

موشک امد خیال تختش را به همین سادگی پریشان کرد
دست بر دامن دل امن چادر گل گلی مادر شد

پابرهنه دوید سوی اتاق روی یک توپ پای او سر خورد
توپ مانند مین عمل کرد و خانه غرق پر کبوتر شد

شکل بی سیم کرد دستش را داد می زد پدر پدر دختر
پدر از قاب عکس بیرون زد جنگ آن شب به نفع دختر شد

هر طرف رفت تیر و ترکش بود پشت عکس پدر پناه گرفت
شب او مثل هر شب هر سال باز با خنده ی پدر سر شد

تو رفتی و اذان هر روز با من از تو می‌گوید

انسیه سادات هاشمی — Fri, 08 Dec 2023 09:42:00 GMT

دقیقاً ساعتی پیش از غروب روز آخر بود
هوا ابری و تو بارانی و چشمان من تر بود

به جای دست من در دست‌های تو تفنگی سرد
به جای دست تو در دست من سرمای آذر بود

به هم دستان خود را از خجالت می‌فشردم سخت
برای گفتن حرفی که از جرأت فراتر بود

برای گفتن «دلتنگ خواهم شد» که می‌دانم
اگر می‌گفتمش از سوز آن قلب تو پرپر بود

نگفتم، سر به زیر انداختم آن روزها آخر
جدایی‌ها در اوج عاشقی رزقی مقدر بود

صلاحت بود چشمانت به چشمی دل نبندد آه
نگاهم چکمه‌هایت را به جای چشمت از بر بود

دلم می‌خواست از چشمت بخوانم حرف‌هایت را
تو هم آیا نگاهت مثل من دریای احمر بود؟

لبت را می‌شنیدم وقتِ شوخی‌های بغض آلود
که بر آن خنده‌های مصحلت‌آمیز و مضطر بود

به خنده گفت بادمجان بم آفت ندارد که
ولی حرفِ دلِ آشوب تو یک چیز دیگر بود

خطر کردم سرم را اندکی بالاتر آوردم
ترازِ تشنگی در چشم‌های ما برابر بود

نگاهم کردی و بستی به یک لحظه به رگبارم
دلم یک زخمیِ تنها و چشمانت دو لشکر بود

تو آخر آنقدر جذاب بودی، قد و بالایت
نمی‌دانی در آن پیراهن جبهه چه دلبر بود

دلم لرزید لبخندی به لب‌هایم نشست و بعد
وداعت خنده‌ام را بر لبانم کشت خنجر بود

اذان گفتند گفتی راهی والفجر خواهی شد
اذان بود و از آن رو رمزمان الله اکبر بود

تو رفتی و اذان هر روز با من از تو می‌گوید
خبر یک بار و ترکش‌های خونبارش مکرر بود

نسل ما نسل آرمان بودند

زهرا بشری موحد — Fri, 16 Sep 2022 00:49:00 GMT

شصت و شش بود سال موشک و جنگ
سال آژیر و ترس و بمباران

مادرم در پناهگاه آورد
دختری را به فصل تابستان

متولد شدم مبارک باد
شیشه های اتاق می لرزید

مادرم در بغل گرفت مرا
پدرم جبهه بود و می جنگید

کودکی ها به انتظار گذشت
چشم هایم به در سفید شدند

موشکی تیله های مارا کشت
بچه های محل شهید شدند

نان گران شد کسی نگفت چرا !
همه در فکر خرج جان بودند

ضرب شد در بهار پنجره ها
نسل ما نسل آرمان بودند

سالها بعد ما بزرگ شدیم
خاطرات مرا فدا کردند

همه گفتند جنگ دیگر نیست
دهه ی شصت را رها کردند

قد کشیدیم و یک تنه رفتیم
به هماوردی هوا و هوس

با جهان مدرن جنگیدیم
جبهه ی ما نداشت آتش بس

ما که از کودکی شهادت را
می شناسیم با تمام وجود

حجله ی سرخ بچه های محل
خبر تازه ای نخواهد بود

منتی نیست! گرچه این همه سال
سهم ما از زمانه حسرت بود

بهترین آرزو محقق شد
بهترین آرزو شهادت بود

باغ لاله دوباره گل داد و
فرصتی شد به عشق برگردیم

بچه های محل دعا کردند :
که مباد از دمشق برگردیم

شهادت بده ای شهادت! «که بودیم؟»

میلاد عرفان پور — Mon, 23 May 2022 13:22:00 GMT

دریغ است در آرزو ماندن ما
خوشا از لب او، فراخواندن ما

بهاری می‌آید... بهاری می‌آید
جهان است و اسفند سوزاندن ما

شهابیم و پیغامی از صبح داریم
که شب حرص دارد به تاراندن ما

شکوه حیاتیم و این مُرده‌ماران
ندارند قدرت به میراندن ما

شهادت بده ای شهادت! «که بودیم؟»
غریبیم و با تو شناساندن ما

برو جوهر از خون بیاور که سخت است
به دنیای امروز فهماندن ما

منم؛ شهادت! سودای هر شبت برخیز

سیدعلیرضا شفیعی — Mon, 23 May 2022 08:14:00 GMT

قدم قدم همه جا آمدم به دنبالت
نبوده ام نفسی بی خبر از احوالت

جهان نبود برای تو ساحت پرواز
چه آسمان بلندی است وسعت بالت

چه سال‌ها که شب قدر در پی‌ام بودی
و مستجاب شد آخر دعای امسالت

چه طالعی است طلوع تو در میانه ی خون
درود بر بختت.. مرحبا به اقبالت

منم؛ شهادت! سودای هر شبت برخیز
بیا بیا که منم قبله گاه آمالت

منم؛ شهادت! رویای هر شبت.. برخیز
بیا بیا که خودم آمدم به دنبالت

واسشون تو بند دنیا جا نبود

ناصر فیض — Thu, 23 Dec 2021 13:05:00 GMT

دنیا رو با همه ی خوب و بدش
با همه زندونیای ابدش

پشت سر گذاشتن و رها شدن
رفتن و سری توی سرا شدن

واسشون تو بند دنیا جا نبود
دنیا که جای پرنده ها نبود

پشت سر، گذشته های بی هدف
پیش رو، لشگر آرزو به صف

تو بهشت آرزو گم نشدن
آدم حسرت گندم نشدن

وقتی موندن تو غبار زندگی
پر کشیدن از حصار زندگی

زنده موندن واسشون بهونه بود
زندگی، بازی بچه گونه بود

یه صدا می خوندشون سمت خدا
با سکوتشون رسیدن به صدا

ابری که روی صندلی چرخدار بود

ابوالحسن صادقی پناه — Tue, 21 Sep 2021 07:20:00 GMT

خیس از مرور خاطره های بهار بود
ابری که روی صندلی چرخدار بود

ابری که این پیاده رو او را مچاله کرد
روزی پناه خستگی این دیار بود

آن روزها که پای به هر قله می گذاشت
آن روزها به گُرده ی طوفان سوار بود

حالا به چشم رهگذران یک غریبه است
حالا چنان کتیبه ی زیر غبار بود

بین شلوغی جلوی دکّه مکث کرد
دعوا سر محاکمه ی شهردار بود

آن سوی پشت گاری خود ژست می گرفت
مرد لبوفروش سیاستمدار بود

از جنگ و صلح نسخه که پیچید ادامه داد:
اصرار بر ادامه ی جنگ انتحار بود

این سو کسی که جزوه ی کنکور می خرید
در چشمهاش نفرت از او آشکار بود

می خواست که فرار کند از پیاده رو
می خواست و ... به صندلی خود دچار بود

دستی به چرخها زد و سمت غروب رفت
ابری فشرده درصدد انفجار بود

خاموش کرد صاعقه های گلوش را
بغضی که روی صندلی چرخدار بود

سلام سردار

میلاد عرفان پور — Tue, 21 Sep 2021 05:51:00 GMT

زمان!‌به هوش آ، زمین! خبردار
که صبح برخاست، صبح دیدار

چه صبح نابی! چه آفتابی!
چقدر روشن، چقدر سرشار

قسم به والشمس‌های قرآن
قسم به فانوس‌های بیدار

قسم به از بند خویش‌رستن
قسم به مردان خویشتن‌دار

قسم به والعادیات ضبحا
قسم به آیات فتح و ایثار

قسم به بامرگ‌زیستن‌ها
به ایستادن میان رگبار

چه فرق دارد شام و فلسطین
عراق و ایران؟ یکی‌ست پیکار

بلند بادا همیشه نامت
سرت سلامت سلام سردار

به جز تو اینسان، به جوهر جان
که داده پاسخ به این عمّار

اگرچه بالاتری از آنان
به سرو می‌مانی و سپیدار

به یار می‌مانی و سپاهش
به سیصد و سیزده علمدار

خوشا اگر چون تو، هرچه سرمست
خوشا اگرچون تو، هرچه دیندار

نه دین در شب گریختن‌ها
نه دین دنیا، نه دین دینار

تو سیف‌الاسلام روزگاری
ولی نه از دین خود طلبکار

به خویش می پیچی از لطافت
به پای طفلی اگر رَوَد خار

چه جای سجیل، چون ابابیل
گرفته نام تو را به منقار

تو یار سرچشمه ی حیاتی
هرآنکه یار تو نیست مردار

تو اهل اینجا نه! از بهشتی
تو اهل پروازی و سبکبار

نه اهل آن سجده‌های سطحی
نه اهل آن روزه‌های شکدار

قسم که«مَن‌ینتظر...» تویی تو
قسم به این زخم‌های بسیار

بلند بادا همیشه نامت
سرت سلامت سلام سردار

ما همه اکبر لیلازادیم!

قیصر امین پور — Tue, 21 Sep 2021 05:34:00 GMT

باز هم اول مهر آمده بود
و معلم آرام
اسم ها را می خواند:
اصغر پورحسین!
پاسخ آمد:
حاضر
قاسم هاشمیان!
پاسخ آمد:
حاضر
اکبر لیلازاد
....
پاسخش را کسی از جمع نداد
بار دیگر هم خواند:
اکبر لیلازاد!
...
پاسخش را کسی از جمع نداد
همه ساکت بودیم
جای او اینجا بود
اینک اما، تنها
یک سبد لاله ی سرخ
در کنار ما بود
لحظه ای بعد، معلم سبد گل را دید
شانه هایش لرزید
همه ساکت بودیم
ناگهان در دل خود زمزمه ای حس کردیم
غنچه ای در دل ما می جوشید
گل فریاد شکفت!
همه پاسخ دادیم:
حاضر!
ما همه اکبر لیلازادیم!

چقدر قمری بی آشیان درآوردیم

سعید بیابانکی — Tue, 21 Sep 2021 02:27:00 GMT

میان خاک، سر از آسمان درآوردیم
چقدر قمری بی آشیان درآوردیم

وجب وجب تن این خاک مرده را کندیم
چقدر خاطره ی نیمه جان درآوردیم

چقدر چفیه و پوتین و مهر و انگشتر
چقدر آینه و شمعدان درآوردیم

لبان سوخته ات را شبانه از دل خاک
درست موسم خرماپزان در آوردیم

به زیر خاک به خاکستری رضا بودیم
عجیب بود که آتشفشان درآوردیم

به حیرتیم که ای خاک پیر با برکت
چقدر از دل سنگت جوان درآوردیم

چقدر خیره به دنبال ارغوان گشتیم
ز خاک تیره ولی استخوان درآوردیم

برای آنکه بگوییم با شما بودیم
چقدر از خودمان داستان درآوردیم*

شما حماسه سرودید و ما به نام شما
فقط ترانه سرودیم، نان درآوردیم

به بازی اش نگرفتند و ما چه بازی ها
برای این سر بی خانمان درآوردیم

و آب های جهان تا از آسیاب افتاد
قلم به دست شدیم و زبان درآوردیم

*این بیت را محمد سعید میرزایی به این غزل هدیه کرد

در باغ شهادت را نبندید

قادر طهماسبی (فرید) — Sat, 10 Oct 2020 21:50:00 GMT

سبکبالان خرامیدند و رفتند
مرا بیچاره نامیدند و رفتند

سواران لحظه ای تمکین تکردند
ترحم بر من مسکین نکردند

سواران از سر نعشم گذشتند
فغان ها کردم اما برنگشتند

اسیر و زخمی و بی دست و پا من
رفیقان این چه سودا بود با من؟

رفیقان رسم همدردی کجا رفت؟
جوانمردان جوانمردی کجا رفت؟..

اگر دیر آمدم مجروح بودم
اسیر قبض و بسط روح بودم

در باغ شهادت را نبندید
به ما بیچارگان زانسو نخندید

رفیقانم دعا کردند و رفتند
مرا زخمی رها کردند و رفتند

رها کردند در زندان بمانم
دعا کردند سرگردان بمانم

شهادت نردبان آسمان بود
شهادت آسمان را نردبان بود

چرا برداشتند این نردبان را؟
چرا بستند راه آسمان را؟

مرا پایی به دست نردبان بود
مرا دستی به بام آسمان بود

تو بالا رفته ای من در زمینم
برادر رو سیاهم شرمگینم

مرا اسب سپیدی بود روزی
شهادت را امیدی بود روزی

در این اطراف دوش ای دل تو بودی
نگهبان دیشب ای غافل تو بودی

بگو اسب سپیدم را که دزدید
امیدم را امیدم را که دزدید

مرا اسب چموشی بود روزی
شهادت می فروشی بود روزی

شبی چون باد بر یالش خزیدم
به سوی خانه ی ساقی دویدم

چهل شب راه را بی وقفه راندم
چهل تسبیح ساقی نامه خواندم

ببین ای دل چقدر این قصر زیباست
گمانم خانه ی ساقی همین جاست

دلم تا دست بر دامان در زد
دو دستی سنگ شیون را به سر زد..

چه درد است این که درفصل اقاقی
به روی عاشقان در بسته ساقی

بر این در وایِ من قفلی لجوج است
بجوش ای اشک هنگام خروج است

در میخانه را گیرم که بستند
کلیدش را چرا یا رب شکستند؟

رها کردند در زندان بمانم
دعا کردند سرگردان بمانم

من آخر طاقت ماندن ندارم
خدایا تاب جان کندن ندارم

دلم تا چند یا رب خسته باشد؟
درِ لطف تو تا کی بسته باشد؟

بیا باز امشب ای دل در بکوبیم
بیا این بار محکمتر بکوبیم

مکوب ای دل به تلخی دست بر دست
در این قصر بلور آخر کسی هست

بکوب ای دل که این جا قصر نور است
بکوب ای دل مرا شرم حضور است

بکوب ای دل که غفار است یارم
من از کوبیدن در شرم دارم

بکوب ای دل که جای شک و ظن نیست
مرا هرچند روی در زدن نیست

کریمان گرچه ستارالعیوبند
گدایانی که محبوبند خوبند

بکوب ای دل مشو نومید از این در
بکوب ای دل هزاران بار دیگر

دلا پیش آی تا داغت بگویم
به گوشت قصه ای شیرین بگویم

برون آیی اگر از حفره ی ناز
به رویت می گشایم سفره ی راز

نمی دانم بگویم یا نگویم
دلا بگذار تا حالا نگویم..

لطیفا رحمت آور من ضعیفم
قوی تر از من است امشب حریفم

شبی ترک محبت گفته بودم
میان دره ی شب خفته بودم..

دلم در سینه قفلی بود محکم
کلیدش بود در دریاچه ی غم

امیدم گرد امیدی نمی گشت
شبم دنبال خورشیدی نمی گشت

حبیبم قاصدی از پی فرستاد
پیامی با بلوری می فرستاد

که می دانم تو را شرم حضور است
مشو نومید اینجا قصر نور است

الا ای عاشق اندوهگینم
نمی خواهم تو را غمگین ببینم

اگر آه تو از جنس نیاز است
در باغ شهادت باز باز است

نمی دانم که در سر این چه سوداست
همین اندازه می دانم که زیباست

خداوندا چه درد است این چه درد است
که فولاد دلم را آب کرده است

مرا ای دوست شرم بندگی کشت
چه لطف است این مرا شرمندگی کشت

امشب شب قدر است اگر قدر بدانی

یوسف رحیمی — Sat, 08 Feb 2020 13:11:00 GMT

جز ردّ قدم‌های تو اینجا اثری نیست
این قلّه که جولانگه هر رهگذری نیست

یک لحظه در این معرکه از پا ننشستی
گفتی سفر عشق به جز دربه‌دری نیست

یک عمر شهیدانه سفر کردن و رفتن
هم‌قافله با عشق و جنون، کم هنری نیست

دنبال شهادت همۀ عمر دویدی
گفتی که در این عالم خاکی خبری نیست

آن‌قدر سبکبار سفر کردی از این خاک
آن‌قدر که بر پیکر پاک تو سری نیست

تو کشتۀ این عشق، نه تو زندۀ عشقی
بر تربت تو جای غم و نوحه‌گری نیست

باید که به حال دل خود نوحه بخوانم:
سهم من جا مانده به جز خون‌جگری نیست

از خود نگذشتم که به یاران نرسیدم
جز خویش در این بین حجاب دگری نیست

گفتند که باز است در باغ شهادت...
برخیز! به جز اشک رفیق سفری نیست

امشب شب قدر است اگر قدر بدانی
برخیز! مبارک‌تر از امشب سحری نیست

ننگ است ما را مرگ در مرداب بسترها

محمدمهدی سیار — Sun, 05 Jan 2020 15:12:00 GMT

ای تیغ! سرسنگین مشو با ما سبکسرها
دست از دل ما برمدارید آی خنجرها!

رودیم و أشهد گفتن ما بر لب دریاست
ننگ است ما را مرگ در مرداب بسترها

پیشانی ما خط به خط، خط مقدم بود
ما را سری دادند سرگردان سنگرها

آهسته در گوشم کسی گفت: اسم شب صبح است!
ناگاه روشن شد دو عالم از منورها

روشن برآمد دستمان تا در گریبان رفت
از سینه سوزان برآوردیم اخگرها

مشت اسیران زمین را باز خواهد کرد
سنگی که می افتد به دنبال کبوترها

خواب غریبی دیده ام، خواب ستاره... ماه...
خوابی برایم دیده اید آیا برادرها؟!

تا چند ساعت بعد دیگر هم خنده هم گریه حرام است

حسن صنوبری — Sat, 04 Jan 2020 06:18:00 GMT

امروز روز مرحمت نیست امروز روز انتقام است
خشمی که پنهان بود، امروز، شمشیر بیرون از نیام است

تا چند ساعت وقت دارید، در سوگ این دریا بگریید
تا چند ساعت بعد دیگر هم خنده هم گریه حرام است

تا چند دور و دیر باشیم؟ وقت است تا شمشیر باشیم
ماندن برای زخم سم است، گریه برای مرد دام است

ایرانیا! از خواب برخیز، با خویش _با این خواب_ بستیز
خاک عزا را بر سرت ریز، در کوچه بنگر ازدحام است

خوش بود خوابت با ظریفان، اینت بهای خواب، بنگر:
خورشید را کشتند، آری، بار دگر آغاز شام است

تنهاست ایران، آه از ایران، تنهاست انسان، آه از انسان
وقتی که رنجش جاودانی‌ست، وقتی نشاطش بی‌دوام است

ایران من! این رستم توست، در خون‌تپیده، رنج‌دیده
این کشتهٔ دور از وطن، آه، فرزند پاک زال و سام است

این یوسف زیبای من بود، که گرگ‌ها او را دریدند
هنگامهٔ خشم است ای دل! فرصت برای غم تمام است

نه وقت اشک و سوگواری‌ست، نه وقت صلح و سازگاری
خون، خون، فقط خون شاید این‌بار، بر داغ این خون التیام است

ما نه سیاه و نه سپیدیم، آغشته با خون شهیدیم
ما پرچم سرخیم یاران! امروز روز انتقام است

سالها پیش از این شهید شدی

عباس احمدی — Sat, 04 Jan 2020 05:58:00 GMT

باز هم موج های طوفان زاد
غیرت خلق را تکان دادند
تا به دریای معرفت برسیم
شهدا راه را نشان دادند

تسلیت واژه قشنگی نیست
گرچه او قهرمان ملت بود
او که چون مرغِ در قفس، عمری
در به در در پی شهادت بود

یا علی گفت و دل به دریا زد
چون شهادت کلید پرواز است
حاج قاسم دوباره ثابت کرد
درِ این باغ همچنان باز است

مرحبا ای شهید زنده ی عشق
پیش ارباب، روسپید شدی
تلخ بود این خبر، جدید نبود
سالها پیش از این شهید شدی!

موعد انتقام نزدیک است
تند بادیم و غیرتی شده ایم
دشمن از ما به وحشت افتاده
همگی بمب ساعتی شده ایم

که بالیدند بر دستت کبوترهای بسیاری

علی محمد مودب — Fri, 03 Jan 2020 10:38:00 GMT

تو از فریادها، شمشیرهای صبح پیکاری
که در شبهای دهشت تا سحر با ماه بیداری

تو دهقان زاده از فضل پدر مهری‌ست در جانت
که می‌روید حیات از خاک، هر جا پای بگذاری

دم روح خدا آن سان وجودت را مسیحا کرد
که بالیدند بر دستت کبوترهای بسیاری

چنین رم می‌کند از پیش چشمت لشکر پیلان
ابابیل است و سجیل است هر سنگی که برداری

دلت را سر به زیری‌ها، سرت را سربلندی‌هاست
خوش آن معنا که بخشیده‌ست چشمانت به سرداری

ز ما در گریه‌های نیمه شب یاد آور ای همدرد
تو از شمشیرها، لبخندهای صبح دیداری

از چلّه جان رستی و سر حدّ بهاری

حامد صافی — Fri, 03 Jan 2020 04:41:00 GMT

ای تیر اَمرداد رها از کف آرش
رویین تنِ تنها شده از نسل سیاوش

تا کور شود چشم شغادینه تهمت
بر اسب تهمتن بزن و بگذر از آتش

اروند ترین روح من ای روح خلیجی
ای گرمی بی واهمه ای شرجی سرکش

خورشید در امواج گهر در گهر تو
قرنیست که پنهان شده چون تیر به ترکش

دست تو در ایثار بسیجیده تر از ابر
از چشم تو دریا هیجانیست مشوّش

اسفند که باشی نفست رمز بهار است
اینطور گلستان شده آوازه آتش

رقص تو چنین بر سر آتش شده یک عمر
الگوی گل اندر گل رندان بلاکش

از چلّه جان رستی و سر حدّ بهاری
چون تیر امرداد رها از کف آرش

قاسمان سلیمانی

مهدی جهاندار — Fri, 03 Jan 2020 04:37:00 GMT

تشهّد سحر شاهدان کرب ‌و بلایی
شهود هرشبه‌ی آیه‌های سرخ خدایی
شهادت آینه و بازتاب آینه‌هایی
شهید را خودت آیینه‌ی تمام‌نمایی
خلاصه اینکه دلاور خلاصه‌ی شهدایی

در این میانه بنازم مدافعان حرم را
شناختند چه رندانه خاندان کرم را
که جای پای شهیدان گذاشتند قدم را
به دست خوب کسانی سپرده‌اند علم را
مدافع حرم عشق با تمام قوایی

بدا به سالک عرفان اگر فساد بگیرد
و سبک زندگی‌اش بوی انجماد بگیرد
خوشا کسی که سر دار اجتهاد بگیرد
رسد به رتبه‌ی حلاج و از تو یاد بگیرد
به حاج همّت و چمران قسم، خود از عرفایی

بتاز تا صف آل ذلیل را بشکافی
سر قبایلی از این قبیل را بشکافی
سپاه ابرهه و فرق فیل را بشکافی
و قدس منتظر توست، نیل را بشکافی
برای حضرت موسای این زمانه عصایی

در آن طرف حججی‌ها خراب چشم سیاهش
در این طرف دل جامانده‌هاست چشم به راهش
و قاسمان سلیمانی‌اند خیل سپاهش
درآب‌های کف دست کیست چهره‌ی ماهش
پس ای بهار، پس ای برق ذوالفقار کجایی؟

خدا کند نرود آبروی کوچه ی ما

وحیده احمدی — Sat, 14 Dec 2019 06:25:00 GMT

سلام نام نوشته به روی کوچه ی ما
چقدر جای تو خالی ست توی کوچه ی ما

در آن زمانه که چشمان ماشه های نبرد
درست خیره به ما بود، سوی کوچه ی ما

برای آن که نیفتد به دست نامحرم
فقط نه شهر، که یک تار موی کوچه ی ما

سبک تر از قدم نرم بادها رفتی
ز گام های تو جا ماند جوی کوچه ی ما

به روز آمدن پاره های پیرهنت
شکست بغض جهان در گلوی کوچه ی ما

سکوت مصلحت آمیز این زمانه تو را
شبیه کرده به حرف مگوی کوچه ی ما

میان این همه کوچه که در کنار تواند
خدا کند نرود آبروی کوچه ی ما

من و ردپایم

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:34:00 GMT

من و راه
و هرم عطش زیر باران آتش
و یک برکه ی سبز آن سوی امواج
من و سرنوشتی زمین گیر
من و گام هایی که بی من به آن سو رسیدند
و این سو
من و ردّپایم
دو خط بلند موازی

من و شوق پرواز

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:31:00 GMT

من و خاک
من و شوق پرواز در آسمانی که آبی
من و دست هایی که مأیوس
و ناگاه
پس از انفجاری که موجی از اعجاز
من و خاک
من و دست هایی که انگار
دو بال بدون پرنده در آن آّی محض

فاطمیون فداییان حرم...

عاطفه جعفری — Tue, 21 May 2019 20:50:00 GMT

کوچه‌هامان پراز سیاهی بود، شهر را از عزا درآوردند
چشم‌های ستاره‌ها خندید، ماه را سمت دیگر آوردند

شاخه‌هایی که سرفرازانند میوه‌هایی که جلوه‌ی باغند
مادران مثل ام لیلایند، که پسر مثل اکبر آوردند

روی تابوت‌هایشان بستند پرچمی که به رنگ خورشید است
فاطمیون فداییان حرم، سرورانی که سر برآوردند

قصه‌ها را یکی یکی خواندند، آخر ماجرا سفر کردند
عاشقی هم برایشان کم بود، عشق بردند و باور آوردند

عصر یک جمعه بهاری بود، همه در انتظارشان بودیم
بادهای بهاری از هرباغ، لاله‌هایی معطر آوردند

پرنده آمدنش دیگر احتمال نداشت

مریم کرباسی نجف آبادی — Mon, 20 May 2019 19:17:00 GMT

پرنده رفت و نیامد پرنده بال نداشت
پرنده آمدنش دیگر احتمال نداشت

پرنده در افقی ناتمام گم شده بود
و مادر از غم او روز و ماه و سال نداشت

هوای کوچه پس از او همیشه ابری بود
و بعد از او، پدر آرامش خیال نداشت

پرنده، آه چنان عاشق پریدن بود
که قدر دست تکان دادنی مجال نداشت

خبر رسید که می آورند چلچله را
همان پرنده که چیزی به جز مدال نداشت

چقدر ساده و آرام و سبز آوردند
جنازه ای که لباس و کلاه و شال نداشت

بزرگ بود و بزرگ از میانمان پر زد
اگر چه جبهه که می رفت سن و سال نداشت

دیگر خبر از روایت فتحت نیست

سید محمد مهدی شفیعی — Mon, 20 May 2019 19:06:00 GMT

گرچه نه پلاک و نه جسد می بینیم
بعد از تو هنوز مستند می بینیم

دیگر خبر از روایت فتحت نیست
هر هفته دوشنبه ها نود می بینیم

درست از وسط آب قایقی رد شد

اکرم هاشمی سجزئی — Mon, 20 May 2019 18:41:00 GMT

نشست روی زمین، پهن کرد دریا را
کشید پارچه را، متر کرد پهنا را

درست از وسط آب، قایقی رد شد
شبیه قیچی مادر، شکافت دریا را

صدای تَق‌تَ‌تَ‌تَق... تیر بود می‌بارید
صدای تِق‌تِ‌تِ‌تِق... دوخت چتر خرما را

کنار قایق بابا که خورد خمپاره
بلند کرد و تکان داد خُرده نخ‌ها را

فرو که رفت در انگشت مادرم سوزن
کسی دقیق نشانه گرفت بابا را

وَ آب از کف قایق سریع بالا رفت
و تند مادر هی کوک زد همان‌جا را

بریده شد نخ و از بین قاب بابا دید
میان دامن خود چرخ می‌زند سارا

حیرت آور است؛ نیست؟

رضا یزدانی — Mon, 20 May 2019 18:38:00 GMT

(از تقاطع شهید احمد رسولیان که بگذری
می‌رسی درست روبروی یادمان کربلای پنج
انتهای بولوار حاج حیدر تراب
کوچه‌ی شهید فاطمی نسب:
خانه‌ی من است)
حیرت آور است؛ نیست؟
اینکه این همه شهید
بر سر تمام کوچه‌ها ی شهر ایستاده‌اند
تا نشانی مسیر خانه‌های ما شوند
اینکه این همه شهید رفته‌اند
تا بهانه‌ی ترانه‌های ما شوند

حسن یوسف رفتی اما یاسمن برگشته ای

طیبه عباسي — Sun, 17 Feb 2019 11:35:00 GMT

حسن یوسف رفتی اما یاسمن برگشته ای
سرو سبزم از چه رو خونین کفن برگشته ای

از کجا می آیی ای عطر دل انگیز بهشت
از کنار چند آهوی ختن برگشته ای؟

تو همان نوزاد در گهواره ی من نیستی؟
خفته در تابوت حالا سوی من برگشته ای

با تفنگ و چفیه و سربند راهی کردمت
با کمان آرش از مرز وطن برگشته ای

خواستی روشن بماند چلچراغ انقلاب
با تو ، ای شمعی که بعد از سوختن برگشته ای!

سرد گشته آتش اما شعله ور مانده غمت
باز پیروز از نبردی تن به تن برگشته ای...

به ما هم رسم این رفتن بیاموز

سید علی‌ موسوی گرمارودی — Thu, 31 May 2018 09:52:00 GMT

شهید زنده ای جانباز نستوه
صلابت در تنت پیچیده چون کوه

گل خورشید باغ انقلابی
معمای شکفتن را جوابی

شبی رفتی و بی پا آمدی روز
به ما هم رسم این رفتن بیاموز

به جانبازی سند از پیش دادی
به راه دوست دست خویش دادی

کدر آیینه ی چشمان شکستی
چو چشم دل گشادی دیده بستی

فرو پوشیده ای از این جهان چشم
ز دل بگشوده ای بر آسمان چشم

چراغ سر تو را گر یافت سرپوش
دل خورشیدی ات کی گشت خاموش

گر اقیانوس آرامی به اندام
دلت دریاست کی می گیرد آرام

اگر ساکن فتادی صخره آسا
زبونی را فلج کردی سراپا

نگاهت برج بی تاب رهایی ست
دلت طوفان بحر آشنایی ست

تویی سرچشمه، نتوانی نجوشی
تویی خور، کی توانی رخ بپوشی

تو سرو باغ جانی، سبز رو باش
زبان دل تویی، در گفتگو باش

بگو! بخروش! بشکف! راهبر شو
برآ! بفشان! بروی و با ثمر شو

پرند سیمگون بر روی شب، کش
درافکن در دل افسرده آتش

جهان را سوی رادی رهنمون باش
چراغ افروز راه عشق و خون باش

نداری مگر آشنایی غریبه؟

غلامرضا کافی — Sun, 27 May 2018 14:56:00 GMT

چقدر آشنا می نمایی غریبه!
بگو از کجا از کجایی غریبه؟

در این شهر و این شب چه بی سرپناهی
نداری مگر آشنایی غریبه؟

دل نخل ها تازه شد از عبورت
مگر تو ولیّ خدایی غریبه؟

تو در آسمان نگاهت چه داری؟
که کردی دلم را هوایی غریبه

غبار کدامین سفر بر تو مانده ست؟
که گرد از دلم می زدایی غریبه...

تو را می شناسم تو را می شناسم
تو هم رنگ خون خدایی غریبه

کمین گاه دیو است این شهر این شب
مگر در دل من درآیی غریبه...

با حذف ابیات

در گوش من دائم صدای انفجار است

محمدحسین ملکیان — Sun, 27 May 2018 07:23:00 GMT

آرامش مشکوک یک میدان مینم
محکم قدم بردار شوقت را ببینم

در گوش من دائم صدای انفجار است
من سایه ای بی چکمه و بی آستینم

یاغی اردوگاه های الرشیدم
شعر بلندی روی دیوار اوینم

آن قد و بالای بلند آری همانم
این قد و بالای کمان آری همینم

من اولین شاهم که با یک شاه دیگر
تقسیم شد بی هیچ جنگی سرزمینم

من پای حرفم ایستادم پس کنارت
بر صندلی چرخدارم می نشینم

آه ای انار مانده از شب های یلدا
ای سیب سرخ سفره های هفت سینم

نارنجکی در سینه دارم دیر یا زود
از هر دو تامان قهرمان می آفرینم

دوربین اما...

علی باقری — Thu, 24 May 2018 11:12:00 GMT

تو را به اوج آسمان می برند
ملائک با بال هاشان
دوربین اما
تنها عبور شهابی را ثبت کرده است

با این سر جا مانده بر پیکر چه باید کرد

سیدعلی شکراللهی — Mon, 14 May 2018 20:59:00 GMT

^{به همشهری عاشقم: محسن}

با من بگو با مرگ در بستر چه باید کرد؟
با زندگی -این قرص خواب آور- چه باید کرد؟

مرداد را با گرمی خون تو طی کردیم
با سردی پایان شهریور چه باید کرد

دنیا به قصد کشتن ما دلبری ها کرد
ما دیو را کشتیم با دلبر چه باید کرد؟

یا کاسه را لبریز کن یا جام را بشکن
ساقی! تو می دانی که با ساغر چه باید کرد

ای دوست در قاموس تو سر داشتن ننگ است
با این سر جا مانده بر پیکر چه باید کرد

سر مهر، سر سجاده، سر تسبیح عشاق است
من تازگی فهمیده ام با «سر» چه باید کرد

ای عشق این از جسم بی پیراهن این از سر
آماده ی دل کندنم؛ دیگر چه باید کرد؟

هر روز مراقب است تا گم نشویم

میلاد عرفان پور — Sun, 13 May 2018 14:28:00 GMT

آمیخته با عطر سفر کوچه ی ما
خود در دل ماست رهگذر کوچه ی ما

هر روز مراقب است تا گم نشویم
آن نام که ایستاده در کوچه ی ما

تمام طرح پر از رنگ‌های روشن بود

اکرم هاشمی سجزئی — Mon, 16 Apr 2018 02:43:00 GMT

و آن کسی که به قالیچه خفت زد، زن بود
تمام طرح پر از رنگ‌های روشن بود

تمام طرح پر از رنگ‌های روشن... نه!
چراغ سنگر فرمانده بود، روشن بود

نگاه کرد به نقشه، به دار یک نخ بست
گذاشت دست بر آن خط که مرز دشمن بود

گره کنار گره چید و نقش یک گل بافت
و نقشه، چیدن سربازهای میهن بود

و بافت بر سر هم هی ردیف رج‌ها را
درون خاک خودی، وقت صف کشیدن بود

و خورد بر سر گلبوته ضربه‌ی دفتین
نه! آنچه خورد زمین بمب بمب‌افکن بود

و در زمینه‌ی خاکی مدام گل می‌بافت
وطن وجب به وجب میزبان یک تن بود

گذاشت قیچی خود را، برید نخ ها را
که خط سرخ بر آن خاک خون گردن بود

تمام شد قالی، پای دار خوابش برد
غزل روایتی از پایداری زن بود

سیف دین قاسم سلیمانی

محمدعلی معلم دامغانی — Wed, 03 Jan 2018 05:27:00 GMT

رایت شوکت مسلمانی
سیف دین قاسم سلیمانی

قاصم کفر و سیف اسلامی
رسته جان از خودی و خودکامی

ای پس‌افکند قرنها عظمت
دشمنت خاک باد در قدمت

خه بنام ایزد حاج قاسم گُرد
پهلو پارسی و خوزی و كُرد

یادگار شجاعت چمران
شاهد حصر و بدر و حاج عمران

ببر اروند و شیر خرمشهر
از دفاع و جهاد و جنگت بهر

ای سپهدار پور ایرانی
خاشه دیده انیرانی

سیف دینی تو و صلاح‌الدین
از در فتحی و فلاح‌الدین

ای امیر سپاه و فرمانده
خصمت از صولت تو درمانده

مرزبان سوادِ آئش باش
تر تراش درخت داعش باش

ای دلت پاسدار شرزه باغ
تر درو کن گیاه هرزه باغ

تا مبادا کَشن شود روزی
تِلو پور پَشن شود روزی

به مَهل كٌنده گَچف گردد
دشمن مشهد و نجف گردد

کاش با توبه پاکدین به فَقُم
باز خیزد به قصد عزت قم

تا به دیدار مهدی موعود
شیعه مرتضا بسوزد عود

کار دین از خدم به کام شود
حجت مصطفا تمام شود

تا در آید عیان ز در آقا
در قدومش فغان شود غوغا

خان شود مست اسم اعظم او
جان عالم فدای مقدم او

میان دامن خود چرخ می‌زند سارا

اکرم هاشمی سجزئی — Mon, 11 Dec 2017 14:45:00 GMT

نشست روی زمین، پهن کرد دریا را
کشید پارچه را، متر کرد پهنا را

درست از وسط آب، قایقی رد شد
شبیه قیچی مادر، شکافت دریا را

صدای تَق‌تَ‌تَ‌تَق... تیر بود می‌بارید
صدای تِق‌تِ‌تِ‌تِق... دوخت چتر خرما را

کنار قایق بابا که خورد خمپاره
بلند کرد و تکان داد خُرده نخ‌ها را

فرو که رفت در انگشت مادرم سوزن
کسی دقیق نشانه گرفت بابا را

وَ آب از کف قایق سریع بالا رفت
و تند مادر هی کوک زد همان‌جا را

بریده شد نخ و از توی قاب بابا دید
میان دامن خود چرخ می‌زند سارا

شعری برای جنگ

قیصر امین پور — Tue, 05 Sep 2017 20:15:00 GMT

می خواستم
شعری برای جنگ بگویم
دیدم نمی شود
دیگر قلم زبان دلم نیست
گفتم :
باید زمین گذاشت قلمها را
دیگر سلاح سرد سخن کارساز نیست
باید سلاح تیزتری برداشت
باید برای جنگ
از لوله ی تفنگ بخوانم
- با واژه ی فشنگ -

می خواستم
شعری برای جنگ بگویم
شعری برای شهر خودم - دزفول -
دیدم که لفظ ناخوش موشک را
باید به کار برد
اما
موشک
زیبایی کلام مرا می کاست
گفتم که بیت ناقص شعرم
از خانه های شهر که بهتر نیست
بگذار شعر من هم
چون خانه های خاکی مردم
خرد و خراب باشد و خون آلود
باید که شعر خاکی و خونین گفت
باید که شعر خشم بگویم
شعر فصیح فریاد
- هر چند ناتمام -
گفتم :
در شهر ما
دیوارها دوباره پر از عکس لاله هاست
اینجا
وضعیت خطر گذرا نیست
آژیر قرمز است که می نالد
تنها میان ساکت شبها
بر خواب ناتمام جسدها
خفاش های وحشی دشمن
حتی ز نور روزنه بیزارند
باید تمام پنجره ها را
با پرده های کور بپوشانیم
اینجا
دیوار هم
دیگر پناه پشت کسی نیست
کاین گور دیگری است که استاده است
در انتظار شب
دیگر ستارگان را
حتی
هیچ اعتماد نیست
شاید ستاره ها
شبگردهای دشمن ما باشند
اینجا
حتی
از انفجار ماه تعجب نمی کنند
اینجا
تنها ستارگان
از برجهای فاصله می بینند
که شب
چه قدر موقع منفوری است
اما اگر ستاره زبان می داشت
چه شعرها که از بد شب می گفت
گویاتر از زبان من گنگ
آری
شب موقع بدی است
هر شب تمام ما
با چشم های زل زده می بینیم
عفریت مرگ را
کابوس آشنای شب کودکان شهر
هر شب لباس واقعه می پوشد
اینجا
هر شام خامشانه به خود گفته ایم :
شاید
این شام ، شام آخر ما باشد
اینجا
هر شام خامشانه به خود گفته ایم :
امشب
در خانه های خاکی خواب آلود
جیغ کدام مادر بیدار است
که در گلو نیامده می خشکد ؟
اینجا
گاهی سر بریده ی مردی را
تنها
باید ز بام دور بیاریم
تا در میان گور بخوابانایم
یا سنگ و خاک و آهن خونین را
وقتی به چنگ و ناخن خود می کنیم
در زیر خاک ِ گل شده می بینیم :
زن روی چرخ کوچک خیاطی
خاموش مانده است
اینجا سپور هر صبح
خاکستر عزیز کسی را
همراه می برد
اینجا برای ماندن
حتی هوا کم است
اینجا خبر همیشه فراوان است
اخبار بارهای گل و سنگ
بر قلبهای کوچک
در گورهای تنگ
اما
من از درون سینه خبر دارم
از خانه های خونین
از قصه ی عروسک خون آلود
از انفجار مغز سری کوچک
بر بالشی که مملو رویاهاست
- رویای کودکانه ی شیرین -
از آن شب سیاه
آن شب که در غبار
مردی به روی جوی خیابان
خم بود
با چشم های سرخ و هراسان
دنبال دست دیگر خود می گشت
باور کنید
من با دو چشم مات خودم دیدم
که کودکی ز ترس خطر تند می دوید
اما سری نداشت
لختی دگر به روی زمین غلتید
و ساعتی دگر
مردی خمیده پشت و شتابان
سر را به ترک بند دوچرخه
سوی مزار کودک خود می برد
چیزی درون سینه ی او کم بود ....
اما
این شانه های گرد گرفته
چه ساده و صبور
وقت وقوع فاجعه می لرزند
اینان
هر چند
بشکسته زانوان و کمرهاشان
استاده اند فاتح و نستوه
- بی هیچ خان و مان -
در گوششان کلام امام است
- فتوای استقامت و ایثار -
بر دوششان درفش قیام است
باری
این حرفهای داغ دلم را
دیوار هم توان شنیدن نداشته است
آیا تو را توان شنیدن هست ؟
دیوار !
دیوار سرد سنگی سیار !
آیا رواست مرده بمانی
در بند آنکه زنده بمانی ؟
نه !
باید گلوی مادر خود را
از بانگ رود رود بسوزانیم
تا بانگ رود رود نخشکیده است
باید سلاح تیز تری برداشت
دیگر سلاح سرد سخن کارساز نیست...

با خويش مي گويم اگر مي شد... چه مي شد

رضا معتمد — Mon, 22 May 2017 21:19:00 GMT

چندان فرو برديم سر در زير پرها
تا پر زديم از يادتان اي همسفرها

جا داشت اي آسوده خاطرها بپرسيد
يکبار هم از حال ما خونين جگرها

لب تشنگاني مانده در بهت کويريم
يا آهواني خسته در کوه و کمرها

اينجاست پيرامونمان صف هاي آتش
آنجاست پيشاپيشمان سيل خطرها

دل هايمان خالي است از شوق سرودن
ما را تهي کردند از آن شور و شرها

اي کاش دل را باز دريابد دعايي
از سينه عطر عشق برخيزد سحرها

با خويش مي گويم اگر مي شد... چه مي شد
امروز بسيارند امّا اين «اگر»ها

در قلب من بهار، شرمنده ی خداست

علیرضا قزوه — Tue, 21 Mar 2017 05:22:00 GMT

صبح آمده ست صبح، عید آمده ست عید
چون سیب سرخ عید، لبخندتان رسید

پیغام داده اید، احوالتان خوش است
اعیادکم ربیع ایامکم سعید

در صبح ناگهان، گل داده است جان
لبریزم از نشاط سرشارم از امید

یاران من سلام! یاران من کجاست؟
یاری که پرگشود یاری که پر کشید

هرچند خسته اید درخود شکسته ایم
باید غزل سرود باید غزل شنید

باید دوباره سوخت باید دوباره ساخت
باید دوباره رفت باید دوباره دید

در قلب من بهار، شرمنده ی خداست
در چشم من بهار، شرمنده ی شهید

از آن زمان که پسرهای او شهید شدند...

رضا خورشیدی فرد — Sat, 11 Mar 2017 03:00:00 GMT

میان بارش بارانی از ستاره رسید
اگرچه مثنوی... اما چهارپاره رسید

چهار پاره ی تن، نه چهارپاره ی دل
چهار ماه شب بی کسی ولی کامل

چهار ابر به باران رسیده درساحل
چهار رود به پایان رسیده دریا دل

چهار فصل طلایی ولی میان خزان
چهار بغض غم انگیز و مادری نگران

چهار مرتبه وقتی به غم دچار شوی
برای دشمن خود نیز گریه دار شوی

مدینه، حسرت دیرینه ی دو چشم ترش
چهار قبر غریب است باز در نظرش

چقدر خاطره مانده است در مفاتیحش
و دانه دانه ی اشکی که بوده تسبیحش

نشسته بود شب جمعه ای کنار بقیع
کمیل زمزمه می کرد در جوار بقیع

غروب، لحظه ی تنهاییش دوباره رسید
غروب ها دل او خون تر است از خورشید

به غصه های جگرسوز می زند پهلو
دوباره شعله کشیده است آب وقت وضو

شروع می کند او لیله المصاءب را
همینکه دست به پهلو نماز مغرب را…

چهار رکعت دلواپسی پس از مغرب
چهار نافله در بی کسی پس از مغرب

در آسمان نگاهش که بی ستاره شده
چهار آینه مانده،هزار پاره شده

شکست آیینه هایش میان گردوغبار
شلمچه، ترکش وخمپاره، کربلای چهار

از آن زمان که پسرهای او شهید شدند
یکی یکی همه موهای او سفید شدند

و همسری که به دل غصه ای گذاشت،وَ رفت
نماز صبح سر از سجده برنداشت،وَ رفت

اگرچه بین غم وغصه های خود تنهاست
ولی چهارم هر ماه روضه اش برپاست

طراوتی که نرفته است سالها از دست
بهشت خانه ی او سفره ی اباالفضل است...

سی سال پای قاب عکسی صبر کردن

سعید تاج محمدی — Tue, 28 Feb 2017 21:24:00 GMT

در ایام فاطمیه خبری آمد از پایان یافتن صبر مادر #شهید_جواهری و دیدارش با پیکر مطهر شهید که به تازگی تفحص شده و پس از 33 سال به دامن مادرش برگشته. غزلی را در این حال و هوا تقدیم می کنم:

کی صبر چشمان صبورت سر می آید؟
کی از پس لبخندت این غم بر می آید؟

با هر صدای کوبه ی در بعد سی سال
جان و دلت با شوق،‌ پشت در می آید

گفتی پس از صد سال هم من مطمئنم
تنها چراغ خانه ام آخر می آید!

گفتی خودش دیشب به خوابم آمد و گفت
«دارد زمان انتظارت سر می آید...»

سی سال پای قاب عکسی صبر کردن
این عشق ها تنها به یک مادر میاید
*
صبح است؛ پشت گوشی از بخش تفحص
گفتند دارد باز هم پیکر می آید

عصر است؛‌ در بخش شناسایی جوانی
با برگه ای و چشم هایی تر می آید
*
از سرو رعنای تو حالا بعد سی سال
یک پیکر، از قنداقه کوچک تر می آید

آه از صدای روضه خوان ظهر تشییع:
«اکبر به میدان می رود اصغر می آید...»
*
بخش شهیدان حرم؛ فردای آن روز
با چشم تر دارد زنی دیگر میاید...

ما عشق را پشت در این خانه دیدیم

حسن بیاتانی — Thu, 23 Feb 2017 21:59:00 GMT

دیر آمدم...دیر آمدم... در داشت می سوخت
هیئت، میان "وای مادر" داشت می سوخت

دیوار دم می داد؛ در بر سینه می زد
محراب می نالید؛منبر داشت می سوخت

جانکاه: قرآنی که زیر دست و پا بود
جانکاه تر: آیات کوثر داشت می سوخت

آتش قیامت کرد؛ هیئت کربلا شد
باغ خدا یک بار دیگر داشت می سوخت

یاد حسین افتادم آن شب آب می خواست
ناصر که آب آورد سنگر داشت می سوخت

آمد صدای سوووت؛ آب از دستش افتاد
عباس زخمی بود اصغر داشت می سوخت

سربند یازهرای محسن غرق خون بود
سجاد، از سجده که سر برداشت، می سوخت

باید به یاران شهیدم می رسیدم
خط زیر آتش بود؛ معبر داشت می سوخت

برگشتم و دیدم میان روضه غوغاست
در عشق، سر تا پای اکبر داشت می سوخت

دیدم که زخم و تشنگی اینجا حقیرند
گودال، گل می داد و خنجر داشت می سوخت

شب بود ... بعد از شام برگشتم به خانه
دیدم که بعد از قرن ها در داشت می سوخت
::
ما عشق را پشت در این خانه دیدیم
زهرا در آتش بود؛ حیدر داشت می سوخت

آه ای خنده ی سیاه و سفید

سعید بیابانکی — Tue, 21 Feb 2017 03:34:00 GMT

نوزده سال مثل برق گذشت

نوزده سال از نیامدنت

کوچه مشتاق گام هایت ماند

خانه چشم انتظار در زدنت

مثل این که همین پریشب بود

آمدی با پسرعموهایت

خنده هایت درست یادم هست

بس که آشفته بود موهایت

رو به من... رو به دوربین با شوق

ایستادید سر به زیر و نجیب

آخرین عکس یادگاری تان

بین این قاب ها چقدر غریب...

هیچ عکاس عاقلی جز من

دل به این عکس ها نمی بندد

تازه آن هم به عکس ساده ی تو

که سیاه و سفید می خندد

دور تا دور این مغازه پُر است

از هزاران هزار عکس جدید

تو کجایی؟ کجا؟ نمی دانم!

آه ای خنده ی سیاه و سفید

تو از این قاب ها رها شده ای

دوستانت اسیرتر شده اند

تو جوان مانده ای، رفیقانت

نوزده سال پیرتر شده اند

صبح شنبه، چه صبح تلخی بود

از خودم پاک نا امید شدم

قاب عکس تو بر زمین افتاد

به همین سادگی شهید شدم

ماها هف پشتمون غِواص بوده

حامد عسگری — Sun, 25 Dec 2016 04:01:00 GMT

نِنه‌ش می گفت بُواش قنداقه شو دید
رو بازوش دس کشید مثل همیشه
می‌گفت دِستاش مثه بال نِهنگه
گِمونم ای پسر غِواص می شه

نِنه‌ش می گفت: همه‌ش نزدیک شط بود
می ترسیدُم که دور شه از کنارُم
به مو‌ می گف : نِنِه می خوام بزرگ شُم
بِرُم سی لیلا مرواری بیارُم

نِنه‌ش می گفت نمی خاستُم بره شط
می دیدُم هی تو قلبُم التهابه
یه روز اومد به مو گفت: بل بِرُم شط
نفس ،مو بیشتِر از جاسم تو آبه

زِد و نامردای بعثی رسیدن
مثه خرچنگ افتادن تو کارون
کِهورا سوختن ،نخلا شکستن
تموم شهر شد غرقابه ی خون

نِنه‌ش مگفت روزی که داشت مرفت
پسین بود؟ صبح بود؟ یادُم نمیاد
مو‌گفتم :بِچِه‌ای...لبخند زد گفت:
دفاع از شط شناسنامه نمی خواد

رفیقاش می گن : از وقتی که اومد
تو چشماش یه غرور خاص بوده
به فرمانده‌ش می گفته بِل بِرُم شط
ماها هف پشتمون غِواص بوده

نِنه‌ش می گف جِوونِ برگِ سِدرُم
مثه مرغابیای خسته برگشت
شبی که کربلای چار لو رفت
یه گردان زد به خط یه دسته برگشت

نِنه‌ش می گفت‌: چشام به در سیا شد
دوا زخمِ نمک سودُم نِیومد
مسلمونا دلُم می سوزه از داغ
جِوونُم دلبَرُم رودُم نِیومد

عشیره می گن از وقتی که گم شد
یه خنده رو لب باباش نیومد
تا از موجا جنازه پس بگیره
شبای ساحلو دمّام میزد

یه گردان اومده با دست بسته
دوباره شهر غرق یاس میشه
ننه‌ش بندا رو ‌وا می کرد باباش گفت:
مو‌ گفتم ای پسر غِواص می شه

به نقل از تسنیم

ساحران با سامری ها گاوبندی کرده اند!

سید حسن حسینی — Mon, 26 Sep 2016 02:13:00 GMT

ماجرا این است کم کم کمیت بالا گرفت
جای ارزش های ما را عرضه ی کالا گرفت

احترام «یاعلی» در ذهن بازوها شکست
دست مردی خسته شد، پای ترازوها شکست

فرق مولای عدالت بار دیگر چاک خورد
خطبه های آتشین متروک ماند و خاک خورد

زیر باران های جاهل سقف تقوا نم کشید
سقف های سخت، مانند مقوا نم کشید

با کدامین سحر از دل ها محبت غیب شد؟
ناجوانمردی هنر، مردانگی ها عیب شد؟

خانه ی دل های ما را عشق خالی کرد و رفت
ناگهان برق محبت اتصالی کرد و رفت

سرسرای سینه ها را رنگ خاموشی گرفت
صورت آیینه زنگار فراموشی گرفت

باغ های سینه ها از سروها خالی شدند
عشق ها خدمتگزار پول و پوشالی شدند

از نحیفی پیکر عشق خدایی دوک شد
کله ی احساس های ماورایی پوک شد

آتشی بی رنگ در دیوان و دفترها زدند
مهر «باطل شد» به روی بال کفترها زدند

اندک اندک قلب ها با زرپرستی خو گرفت
در هوای سیم و زر گندید و کم کم بو گرفت

غالباً قومی که از جان زرپرستی می کنند
زمره ی بیچارگان را سرپرستی می کنند

سرپرست زرپرست و زرپرست سرپرست
لنگی این قافله تا بامداد محشر است!

از همان دست نخستین کج روی ها پا گرفت
روح تاجرپیشگی در کالبدها جان گرفت

کارگردانان بازی باز با ما جر زدند
پنج نوبت را به نام کاسب و تاجر زدند

چار تکبیر رسا بر روح مردی خوانده شد
طفل بیداری به مکر و فوت و فن خوابانده شد

روزگار کینه پرور عشق را از یاد برد
باز چون سابق کلاه عاشقان را باد برد

سالکان را پای پرتاول ز رفتن خسته شد
دست پر اعجاز مردان طریقت بسته شد

سازهای سنتی آهنگ دلسردی زدند
ناکسان بر طبل های ناجوانمردی زدند

تا هوای صاف را بال و پر کرکس گرفت
آسمان از سینه ها خورشید خود را پس گرفت

رنگ ولگرد سیاهی ها به جان ها خیمه زد
روح شب در جای جای آسمان ها خیمه زد

صبح را لاجرعه کابوس سیاهی سرکشید
شد سیه مست و برای آسمان خنجر کشید

این زمان شلاق بر باور حکومت می کند
در بلاد شعله، خاکستر حکومت می کند

تیغ آتش را دگر آن حدت موعود نیست
در بساط شعله ها آهی به غیر از دود نیست

دود در دود و سیاهی در سیاهی حلقه زن
گرد دل ها هاله هایی از تباهی حلقه زن

اعتبار دست ها و پینه ها در مرخصی
چهره ها لوح ریا، آیینه ها در مرخصی

از زمین خنده خار اخم بیرون می زند
خنده انگار از شکاف زخم بیرون می زند

طعم تلخی دایر است و قندها تعطیل محض
جز به ندرت، دفتر لبخندها تعطیل محض

خنده های گاه گاه انگار ره گم کرده اند
یا که هق هق ها تقیه در تبسم کرده اند

منقرض گشته است نسل خنده های راستین
فصل فصل بارش اشک است و شط آستین

آن چه این نسل مصیبت دیده را ارزانی است
پوزخند آشکار و گریه ی پنهانی است

گرچه غیر از لحظه ای بر چهره ها پاینده نیست
پوزخند است این شکاف بی تناسب، خنده نیست

مثل یک بیماری مرموز در باغ و چمن
خنده های از ته دل ریشه کن شد، ریشه کن

الغرض با ماله ی غم دست بنایی شگفت
ماهرانه حفره ی لبخندها را گل گرفت

* * *
اشک های نسل ما اما حقیقی می چکند
از نگین چشم های خون، عقیقی می چکند

* * *
ماجرا این است: مردار تفرعن زنده شد
شاخه های ظاهراً خشکیده از بن زنده شد

آفتابی نامبارک نفس ها را زنده کرد
بار دیگر اژدهای خشک را جنبنده کرد

قبطیان فتنه گر جا در بلندی کرده اند
ساحران با سامری ها گاوبندی کرده اند!

* * *
من ز پا افتادن گل خانه ها را دیده ام
بال ترکشخورده ی پروانه ها را دیده ام

انفجار لحظه ها، افتادن آوا، ز اوج
بر عصب های رها پیچیدن شلاق موج

دیده ام بسیار مرگ غنچه های گیج را
از کمر افتادن آلاله ی افلیج را

در نخاع بادها ترکش فراوان دیده ام
گردش تابوت ها را در خیابان دیده ام

گردش تابوت های بی شکوه آهنین
پر ز تحقیر و تنفر، خالی از هر سرنشین

در خیابان جنون، در کوچه ی دلواپسی
کرده ام دیدار با کانون گرم بی کسی!

دیده ام در فصل نفرت در بهار برگریز
کوچ تدریجی دلها را به حال سینه خیز

سروها را دیدهام در فصل های مبتذل
خسته و سردرگریبان – با عصا زیر بغل –

تن به مرداب مهیب خستگی ها داده اند
تکیه بر دیواری از دلبستگی ها داده اند

پیش چنگیز چپاول پشت را خم کرده اند
گوشه ای از خوان یغما را فراهم کرده اند!

ماجرا این است، آری ماجرا تکراری است
زخم ما کهنه است اما بی نهایت کاری است

از شما می پرسم آن شور اهورایی چه شد
بال معراج و خیال عرش پیمایی چه شد

پشت این ویرانه های ذهن، شهری هست؟ نیست؟
زهر این دل مردگی را پادزهری هست؟ نیست

ساقه ی امیدها را داس نومیدی چه کرد؟
با دل پر آرزو احساس نومیدی چه کرد؟

هان کدامین فتنه دکان وفا را تخته کرد؟
در رگ ایمان ما خون صفا را لخته کرد

هان چه آمد بر سر شفافی آیینه ها
از چه ویران شد ضمیر صافی آیینه ها

شور و غوغای قیامت در نهان ما چه شد؟
ای عزیزان! «رستخیز ناگهان» ما چه شد؟

دشت دلهامان چرا از شور یا مولا فتاد
از چه طشت انتشار ما از آن بالا فتاد

* * *
جان تاریک من اینک مثل دریا روشن است
صبح گون از تابش خورشید مولا روشن است

طرفه خورشیدی که سر از مشرق گل می زند
بین دریا و دلم از روشنی پل می زند

طرفه خورشیدی که غرق شور و نورم می کند
زیر نور ارغوانی ها مرورم می کند

اندک اندک تا طپیدن های گرمم می برد
در دل دریا فرو از شوق و شرمم می برد

«قطره ی سرگشته ی عاشق» خطابم می کند
با خطابش همجوار روح آبم می کند

تیغ یادش ریشه ی اندوه و غم را می زند
آفتاب هستی اش چشم عدم را می زند

اینک از اعجاز او آیینه ی من صیقلی است
طالع از آفاق جانم آفتاب «یاعلی» است

«یاعلی» می تابد و عالم منور می شود
باغ دریا غرق گل های معطر می شود

چشم هستی آبها را جز علی مولا ندید
جز علی مولا برای نسل دریاها ندید

موج نام نامی اش پهلو به مطلق می زند
تا ابد در سینه ها کوس اناالحق می زند

قلب من با قلب دریا هم سرایی می کند
یاد از آن دریای ژرف ماورایی می کند

اینک این قلب من و ذکر رسای «یاعلی»
غرش بی وقفه ی امواج، در دریا «علی»

موج ها را ذکر حق این سو و آن سو می کشد
پیر دریا کف به لب آورده، یاهو می کشد

مثل مرغان رها در اوج می چرخد دلم
شادمان در خانقاه موج می چرخد دلم

موج چون درویش از خود رفته ای کف می زند
صوفی گرداب ها می چرخد و دف می زند

ناگهان شولای روحم ارغوانی می شود
جنگل انبوه دریاها خزانی می شود

کلبه ی شاد دلم ناگاه می گردد خراب
باز ضربت می خورد مولای دریا از سراب

پیش چشمم باغ های تشنه را سر می برند
شاخه هایی سرخ از نخلی تناور می برند

خارهای کینه قصد نوبهاران می کنند
روی پل تابوت ها را تیرباران می کنند

در مشام خاطرم عطر جنون می آورند
بادهای باستانی بوی خون می آورند

* * *
صورت اندیشه ام سیلی ز دریا می خورد
آخرین برگ از کتاب آب ها، تا می خورد

اوّل مهر رسید و من در همان «اوّل آ» بودم

علیرضا قزوه — Thu, 22 Sep 2016 06:14:00 GMT

اوّل مهر رسید و من در همان اوّل آ بودم
مثل گنجشک دلم می زد، مثل گنجشک رها بودم

پای یک پنجره میزی بود، چه تقلّای عزیزی بود
پنجره راه گریزی بود، خیره در پنجره ها بودم

پشت هر پنجره دنیایی ست ، چشم وا کردم و بستم ، آه
من کجایم؟ تو کجا؟ با خویش در همین چون و چرا بودم

گفت : بابا دو هجا دارد... نام من چار هجایی بود
نان یکی... آب یکی ... باران... مثل باران دو هجا بودم

گفت: هر حرف صدا دارد... در سکون حرف زدم با خود
هم صدا بودم و هم ساکت ، نه سکوت و نه صدا بودم

گفت: «دلتنگ که ای؟ »خندید؛ گریه کردم که «پدر»؛ خم شد
آه بابا، بابا، بابا، سخت دلتنگ شما بودم

جنگ شد، پنجره ها افتاد ، بچّه ها تشنه سفر کردند
هشت نهر آینه جاری شد، تشنه در کرببلا بودم

گفت: «هی هی! تو کجایی؟ تو» راست می گفت، کجایم من؟
»تو نبودی... تو چهل سال است... «من... اجازه؟... همه را بودم

تو چهل سال همه غایب... تو چهل سال همه در خویش...
من چهل سال، خدای من! من چهل سال کجا بودم؟

چشم بستیم مبادا که کمک خواسته باشی

مهدی جهاندار — Wed, 31 Aug 2016 01:57:00 GMT

در شهادت جانباز پاکباز بابا رجب محمّد زاده
(قافیۀ این غزل ایرادی اگر دارد از جنگ است)

دیدی از دیدن رویت نکشیدیم خجالت
دیدی از قصۀ این درد نکردیم حکایت

چشم بستیم مبادا که کمک خواسته باشی
چشم بستیم بر این رنج، بر این بار امانت

دیدی از دیدن رویت نگرفتیم و نخواندیم
درس مردانگی و غیرت و ایثار و شهامت

جنگ ای جنگ کجایی که رفیقان همه رفتند
ما که ماندیم نشستیم به تقسیم غنیمت

بسکه خود را فقط از آینه کردیم تماشا
یادمان رفت که بودیم و چه بودیم به سیرت

کس نپرسید دلاور! تو که بودی تو چه کردی؟
چه شد آن صورت ماهت، چه شد آن چشم سیاهت

ماه در برکۀ موّاج که دیده است بگوید؟
ماه در برکۀ موّاج قشنگ است جماعت!

چه قشنگ است تلاطم، چه قشنگ است تکلم
چه قشنگ است تبسّم، چه قشنگ است شهادت

پیشِ دستی که مرا کشت سری خم نکنید

مهدی مردانی — Mon, 23 May 2016 09:45:00 GMT

خم شدم زیر خط عشق سرم را بوسید
دم پرواز پدر بال و پرم را بوسید

مادرم باران شد، بغضی که در چادر کرد
بوی اسفند خدا حافظی ام را پر کرد

مادر از پر زدنم داشت دگر بو می برد
از قطاری که به اهواز پرستو می برد

دل نمی کندم و خندید گره را وا کرد
آب را پشت سرم ریخت مرا دریا کرد

سفر از ساحل امنی به دل طوفان بود
چه قطاری که پر از موج و پر از باران بود

همه ی هم سفران عازم می خانه شدند
کوپه ها پشت سر هم همه پیمانه شدند

پرکشیدیم و رسیدم زِ خود سیر شدیم
و رسیدیم به جایی که زمین گیر شدیم

از گلوی همه ی اسلحه ها می می ریخت
و مسلسل به تنم جام پیاپی می ریخت

و زمین بعد تنم جامه ی سرخم را خورد
قطره های وصیت نامه ی سرخم را خورد

عمر دنیا چه سبک بود چه ناگاه گذشت
و زمان از کفنم مثل پر کاه گذشت

باد حتی خبرم را به کسی باز نگفت
گریه های پدرم را به کسی باز نگفت

پدرم ماند که معنای خبر یعنی چه
مادرم گفت که: مفقودالاثر یعنی چه

چه توان کرد دلت صبر ندارد مادر
آه مفقودالاثر قبر ندارد مادر

راستی سینه ی مجنون مرا یادت هست؟
با توام خاک بگو خون مرا یادت هست؟

هرچه درد آمد من یک تنه آغوش شدم
چه غریبانه، غریبانه فراموش شدم

گریه کردن نکند وصله ی ناجور شده
شهر من گریه ندیده ست ولی کور شده

آه ای باد بیا پیرهنم را بو کن
زنده ام زنده بیا و کفنم را بو کن

نکند رفتن من گرمی نانی شده است
خون من رونق بازار کسانی شده است

فکر کردند که از زخم تنم می میرم
گفته بودم که برای وطنم می میرم

مدعی نیستم این مردم مدیون من اند
یا بدهکار زمین ریختن خون من اند

وصیت می کنم از حرمت خود کم نکنید
پیشِ دستی که مرا کشت سری خم نکنید

سختتان است اگر بی تن و بی سر باشید
لااقل با پدرم مثل برادر باشید

وطن ای ماهی در خون تنم یادم باش
ای حجاب پریانت کفنم یادم باش

کفن من که حجاب پری ات خواهد ماند
خون من مثل گل روسری ات خواهد ماند

ای وطن سوختم از غیرت و خاموش شدم
چه غریبانه، غریبانه فراموش شدم

بگذار که این جاده خطر داشته باشد

مرتضی امیری اسفندقه — Tue, 12 Jan 2016 06:08:00 GMT

تا کی‌ دل‌ من‌ چشم‌ به‌ در داشته‌ باشد ؟
ای‌ کاش‌ کسی‌ از تو خبر داشته‌ باشد

آن‌ باد که‌ آغشته‌ به‌ بوی‌ نفس‌ توست‌
از کوچه‌ ما کاش‌ گذر داشته‌ باشد

هر هفته سر خاک تو می آیم، اما
این خاک اگر قرص ِقمر داشته باشد

این کیست که خوابیده به جای تو در این خاک ؟
از تو خبری چند مگر داشته باشد

خاکستری از آن همه آتش، دل این خاک
از سینه ی من سوخته تر داشته باشد

آن‌ روز که‌ می‌بستی‌ بار سفرت‌ را
گفتی‌ به‌ پدر هر که‌ هنر داشته‌ باشد

باید برود هرچه‌ شود گو بشو و باش‌
بگذار که‌ این‌ جاده‌ خطر داشته‌ باشد

گفتی : نتوان‌ ماند از این‌ بیش ، یزیدی‌ است‌
هر کس‌ که‌ در این‌ معرکه‌ سر داشته‌ باشد

باید بپرد هر که‌ در این‌ پهنه‌ عقاب‌ است‌
حتی‌ نه‌ اگر بال‌ و نه‌ پر داشته‌ باشد

کوه‌ است‌ دل‌ مرد، ولی‌ کوه، نه‌ هر کوه‌
آن‌ کوه‌ که‌ آتش‌ به‌ جگر داشته‌ باشد

کوهی‌ که‌ بنوشد، بمکد، شیره ی‌ خورشید
کوهی‌ که‌ ستاره، که‌ سحر داشته‌ باشد

آن‌ کوه‌ که‌ نایاب ترین معدن دُر اوست
آن کوه که در سینه گهر داشته باشد

کوهی‌ که‌ جوابت‌ بدهد هر چه‌ بگویی‌
کوهی‌ که‌ در آن‌ نعره‌ اثر داشته‌ باشد

کوهی‌ که‌ عبا باشدش‌ از شعشعه ی نور
عمامه‌ای‌ از ابر به‌ سر داشته‌ باشد

آن کوه که یاقوت ، که یاقوت شهادت
در دامنه، در کتف و کمر داشته باشد

این‌ تاک‌ که‌ با خون‌ شهیدان‌ شده‌ سیراب‌
تا چند در آغوش‌ تبر داشته‌ باشد

دردا اگر از خوشه ی این‌ شاخه ی‌ سرشار
بیگانه‌ ثمر چیده‌ و بر داشته‌ باشد

باید بروم هر چه شود گو بشو و باش
بگذار که این جاده خطر داشته باشد

عشق‌ است‌ بلای‌ من‌ و من‌ عاشق‌ عشقم‌
این‌ نیست‌ بلایی‌ که‌ سپر داشته‌ باشد

رفتی‌ و من‌ آن‌ روز نبودم، دل‌ من‌ هم‌
تا با تو سر ِسیر و سفر داشته‌ باشد

رفتی و زنت منتظر نو قدمی بود
گفتی به پدر : کاش پسر داشته باشد

گفتی که پس از من چه پسر بود، چه دختر
باید که به خورشید نظر داشته باشد

باید که خودش باشد : آزاده و آزاد
نه زور و نه تزویر و نه زر داشته باشد

اینک پسری از تو یتیم است در اینجا
در حسرت یک شب که پدر داشته باشد

برگرد ، سفر طول‌ کشید ای‌ نفس‌ سبز
تا کی‌ دل‌ من‌ چشم‌ به‌ در داشته‌ باشد؟!

پرنده کوچ نکرده ست زیر باران است (شهید عبّاس بابایی)

مهدی مردانی — Tue, 13 Oct 2015 15:20:00 GMT

پرنده کوچ نکرده ست زیر باران است
اگر چه سنگ ببارد و گرچه طوفان است

همین پرنده ی سنگی که شکل غربت اوست
همین پرنده که بی پر زدن پریشان است

دگر نمی پرد از درد این هواپیما
که در محاصره ی اوج راه بندان است

خوشا به خلوت گنجشک ها که می دانند
چه قدر پر زدن از شانه ی تو آسان است

فرا نمی پرد از ارتفاع گندم زار
پرنده ای که شب و روز در پی نان است

خوشا به حال هر آنکس که مثل تو پر زد
برای هر که پری داشت شهر زندان است

و آسمان وصیت نامه ی تو بود آری
شناسنامه ی تو برگ برگ قران است

عقاب شهر به این راحتی نمی میرد
که آشیانه ی او آسمان ایران است
نگاه کن تندیست درست مثل خودت
هنوز هم که هنوز است مرد میدان است

مبارک شمایید و ماییم و آن ها

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:41:00 GMT

مبارک شمایید و ماییم و آن ها

که دل تازه کردند در بی کران ها

مبارک! مبارک! سحر ها مبارک!

مبارک سحرها! مبارک اذان ها!

مبارک تر از هر مبارک، شمایید

شما روشنان شب کهکشان ها

شما بی گمان آیه های یقینید

مبارک یقین ها! مبارک گمان ها!

مبارک بهاری که در برگ برگش

نشانی ست از جلوه ی بی نشان ها

بهاری که زیباست چون نسترن ها

بهاری که غوغاست چون ارغوان ها

بهاری که روییده از خون، از آتش

بهاری که گل کرده از استخوان ها

خدایا! خدایا! جوانه… جوانه…

خدایا! جوان ها… خدایا! جوان ها…

قدم خوش، پرستو! رسیدن به خیر

امیر سیاهپوش — Mon, 24 Aug 2015 04:58:00 GMT

قدم خوش، پرستو! رسیدن به خیر
تو را ساعت دل بریدن به خیر

شب و روز مرگ آفرینان به شر
تو را وقت در خون تپیدن به خیر

سرت سرخ تر، سرخ تر، ای سوار
الا قطره ی خون، چکیدن به خیر

رسیده ست پاییز ای سیب سرخ!
تو را فرصت سبز چیدن به خیر

کبوتر! کبوتر! خوشا حال تو
نشستن مبارک! پریدن به خیر!

کلاغ پر

بیوک ملکی — Wed, 19 Aug 2015 12:16:00 GMT

شب رسید

مادر و مادر بزرگ

محسن و پروانه و ناهید و من

گرم بگو و بخند:

«سار پر

باز پر

هدهد و گنجشک

کبوتر

کلاغ

جغد دلازار پر

یا به غلط

مار پر»

صبح شد

خاک دهان باز کرد

گفت: «پر

شهر پر

کوچه پر

سنگ و گل و شیشه پر

باغ هم از ریشه پر»

ظهر شد

مادرم از گوشه ی ویرانه خواند:

«عشق پر

خانه پر

محسن و پروانه پر»

ما مدعیان صف اول بودیم

میلاد عرفان پور — Mon, 17 Aug 2015 06:47:00 GMT

ما سینه زدیم و بی صدا باریدند
از هر چه که دم زدیم آن ها دیدند

ما مدعیان صف اول بودیم
از آخر مجلس شهدا را چیدند

آرامشی در چهره ات بود

میلاد عرفان پور — Mon, 17 Aug 2015 06:05:00 GMT

آرامشی در چهره ات بود، آرامشی زیبا برادر!
خون تو را دیدم که می ریخت، هم رنگ عاشورا برادر!

خون تو شعری مستمر بود، هشدار جنگی سخت تر بود
خون تو فریاد سحر بود، وای از سکوت ما برادر!

قربانی شهر فریبم، در انقلاب خود غریبم
بیدار کن ما خفتگان را، بیدار کن ما را برادر!

نبض خیابان های تهران، آهنگ تسبیح تو بوده ست
بازآ که بی تو شهر مجروح، جان می دهد، بازآ، برادر!

ما چون تو فرزند بهاریم، ما هم وریدی سرخ داریم
باید یکی برخیزد، آری! اما چرا تنها برادر!

اندام خونین تو اینک، خود روضه خوان نینوا شد
آری هوای گریه داریم، اجر تو با زهرا برادر!

حبل الوریدت را بریدند، گویی خدا نزدیک تر شد
خون تو را دیدم که می ریخت، نفرین به تیغ نابرادر!

آتشین دمان رفتند،سرفشان و پاکوبان

محمدعلی مجاهدی — Fri, 07 Aug 2015 04:59:00 GMT

وای من که می روید دشنه دشنه خار اینجا

مثل این که می گیرند، ماتم بهار اینجا

جای جای این وادی، از سراب سیراب است

ریشه ریشه می سوزند، بوته های خار اینجا

در جهان بی دردی، از پی چه می گردی؟

وا نمی شود ای دل،عقده ای ز کار اینجا

ناله ای، خروشی نیست، آه شعله جوشی نیست

ما دلی نمی بینیم، گرم و شعله بار اینجا

از من و تو می گیرد فرصت تماشا را

بیعتی که آیینه بسته با غبار اینجا

آتشین دمان رفتند سرفشان و پاکوبان

بعد از این نمی رقصند با طناب دار اینجا

شور سر به داری نیست، شوق پایداری نیست

تا به کی ز دلتنگی، می کشی هوار اینجا؟

التهاب داغی کو؟ لاله ای، چراغی کو؟

تا تو را به رقص آرد عشقِ شعله کار اینجا

ترتب شهیدان را غرق لاله کن، یعنی:

پاره ی دلی بگذار روی هر مزار اینجا

کورسوی نوری نیست،روشنای طوری نیست

ای کلیم من برخیز! مژده ای بیار اینجا

ای زلال روحانی! چشمه چشمه جاری شو

وِی شکوه بارانی نم نمی ببار اینجا

ماه را به زنجیر می کشد

امیرحسین حنایی — Sun, 26 Jul 2015 03:00:00 GMT

همیشه زندان چند میله ی آهنی نیست

گاهی چند شاخه ی درخت

ماه را به زنجیر می کشد

و گاهی فلاش یک دوربین

قسمتی از یک منظره را...

عکس های زیادی دیده ام

در قاب های چوبی غبار گرفته

خوب که نگاه می کنم

زندان پنج حرف حقیر است

گوشه ی آلبوم زندگی ات

که آن را قاب کرده ای

یادت هست؟

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 23 Jul 2015 06:02:00 GMT

یادت هست قلاب می گرفتم

از دیوار باغ بالا بروی

تا ته باغ را نگاه کنی؟

حالا من

درجه

به شانه افزوده ام

و تو

پله

از آسمان بالا رفته ای

غواص در دریا نمی میرد

زینب چوقادی — Mon, 15 Jun 2015 11:58:00 GMT

با چای خرمای نگاهت را
می نوشم و الحمد می خوانم

پیش خودم اشعار سعدی را
شب تا سحر یک بند می خوانم

وقتی پی رد تو می گردم
پس کوچه ها میدان مین دارند

در چارسوی خاطرات من
جلادها جایی کمین دارند

تا روزهای رفته برگردد
تقویم را بر عکس وا کردم

پیراهن و شلوار عیدت را
صد بار با وسواس تا کردم

اصلا تو از پیشم نمی رفتی
این خانه مثل قبل روشن بود

این سایه سار تا ابد باقی
رویای بی پایان یک زن بود

دیوانه ام دور تو می گردم
دور همین پیراهن خالی

دور دوتا دمپایی کهنه
دور خودم دور بد اقبالی

هی با خودم درگیر و در جنگم
آواره ی اندوه تحمیلیت

درگیر سی سال از تو جا ماندن
یک گور خالی اسم و فامیلیت...

دلخوش به این که مرد رویاهام
در چرخه ی دنیا نمی میرد

می دانم این را خوب می دانم
غواص در دریا نمی میرد.

گاهي با جنگ بازي مي کنيم

مجید سعدآبادی — Sun, 14 Jun 2015 06:00:00 GMT

مي گويند

در آخرين نامه اش نوشته بود

دبيرستان هنوز ادامه دارد و

از مرزهاي دشمن عربي ياد مي گيريم

نوشته بود

گاهي با جنگ بازي مي کنيم

تيرهاي دشمن در خشاب ها چشم مي گذارند

ما قايم مي شويم

تيرهاي ما چشم مي گذارند

دشمن

نوشته بود

باد پيشاني بند يا زهرا بسته

و چادرهاي قرارگاه امداد را

به خط مقدم مي برد

و ياس ها

تمام هستي شان را

در شيشه هاي عطر

به جبهه مي فرستند

نوشته بود

ساقي گردان بچه هاي حبيب تير خورده

و قمقمه ها دارند هلاک مي شوند

خودش شهيد شد

و نامه در جيب پيراهنش اسير

هنوز منتظريم به دست ما برسد

گره کور پايين امضايش را باز کنيم

و با اثر انگشتش

تطبيق بدهيم

دل، خرده شیشه نگیرد

صدرالدین انصاری زاده — Mon, 18 May 2015 04:06:00 GMT

بام

بوم

بیم

کرکس ها با بال های آهنین

بر طبل ماه می کوفتند

دشمن حتی

به دف دف های فرشتگان

و خواب های معصوم کودکان هم نفوذ کرده بود

پنجره ها را

ضرب در گرفتیم

دل

خرده شیشه نگیرد

گفتم جزيره مثل من و توست، يک زن است

پانته آ صفایی بروجنی — Tue, 12 May 2015 06:07:00 GMT

صدها پرنده مثل تو بي بال و پر شده ست

صدها درخت سبز دچار تبر شده ست

بسيار نخل سوخته افتاده بر زمين

تا يک چراغ در شب تاريک بر شده ست

تا چشمه اي بجوشد از اين سنگلاخ خشک

از اشک چشم، دامن يک ايل تر شده ست

با اين همه عروس سيه پوش عجيب نيست

اين سرزمين سوخته مجنون اگر شده ست!

...

پرسيدم او که رفت تو با بچه ها چطور؟...

اين سال ها چگونه براي تو سر شده ست؟

چيزي نگفت، روسري اش را عقب کشيد

ديدم چقدر خسته تر و پيرتر شده ست!

گفتم جزيره مثل من و توست، يک زن است

يک زن که داغ ديده و خونين جگر شده ست

يک زن که مثل ما جگرش تکه تکه است

يک زن شبيه ما که دلش شعله ور شده ست

زل زد به استکان پر از چاي سرد و گفت

مرداب هاش مزرعه ي ني شکر شده ست

قصه ی چادرم کشدار شده است...

محمدتقی عزیزیان — Sat, 09 May 2015 05:32:00 GMT

این روزها که نیستی

گلوی تفنگ ها

تیر می کشد

درست مثل زانوی پدربزرگ

که باغچه را بیل می زند

که خاکریز بالا می آورد

این روزها که نیستی

اعصاب حوض ها

به هم ریخته است

و گنجشک ها

- سرِ ساعت -

قرص ماه را نوک می زندد

این روزها که نیستی

شاعران برایت حرف در می آورند

خیابان ها پشت سرم راه می افتند

پیاده روها تنه ام می زنند

با خط ریش هایی که کارشان به جای باریک می کشد

این روزها که نیستی

قصه ی چادرم

کشدار شده است

و سیاست مدارها

برای دیدن موهام

- که دست رویشان می کشیدی-

پروتکل امضاء می کنند

این روزها که نیستی

دلخوشم

تنها

به خاطراتی

که از دست قاب می افتد

و گل های قالی

خواهران خونی اند با من

8 سال کوه، 8 سال پرنده

صدرالدین انصاری زاده — Sat, 25 Apr 2015 03:40:00 GMT

دهان باز جام های شیشه ای

و خنده ی فنجان ها

یعنی

حتی تصور کافی شاپ بر یک پل متحرک بین جنگ هم

خنده دار است

چه رسد به تشبیه دود سیگار

به چترابرهای برخاسته از باران خمپاره

اما من فقط

از زبان همین چیزها که دور و برم نشسته اند

می توانم با تو صحبت کنم

و مثلا بنویسم:

دل

که دریا

پیشانی

که آسمان

یکی با پری این آبی

یکی با پری آن آبی رفت

که سطری حماسی بپرد وسط و بگوید:

ای زنگار چرخ های زورخانه بر مچ

بیدار شوید

بزنید زنگ را

قرارمان با بی قراری دیر شد

اکنون

-جایی پایین تر از مدرسه ی امام خمینی در قم

نیمه ی شب ست و

شرافت دارد کنار بلوار جمهوری

همین طور که من داروگ را زیر لب هجی میکنم

لبخند ظرف ها و بساطی که بساطی نیست را

از روی میز جمع می کند

تا باز فردا

گلی بر سر کفش کتانی اش بزند و

دنبال کار اصنافش بدود

مرتضی و شهاب رفته اند

علی می خواهد

به سمت آذر و گلزار برود

بی هر اکنونی

من مانده ام و پایان این شعر

من مانده ام

و زنگ مین کهنه ای در نبض

که تماشای زخم های دیروز را در چشمم کوک می کند

و خون های ریخته بر کاغذ

که خشک شده است و

کم کم دارد رو به سیاهی می رود

این یادگار هشت ساعت جدل

در به در

بر سر واژه ای بی سقف

سال کوه

8 سال پرنده

8 سال فلش سروها رو به گرداب خورشید

که باز هم تنهایی ام را با شما قسمت می کنم و

پا روی قاشق را غرق در فکر رها

و می نویسم:

ما مانده ایم و

خاک

ما مانده ایم و این

خالی تلخ قهوه ای سوخته

خوشا او که تا بود اسمی نداشت

علیرضا فولادی — Wed, 08 Apr 2015 08:25:00 GMT

خوشا او که تا بود اسمی نداشت

و از بود و نابود قسمی نداشت

دلش قلعه ای بود جادو شده

به جز اسم اعظم طلسمی نداشت

دهانش پر از بوی الله بود

در آن غنچه آوای بسمی نداشت

چنان شعله ور تا افق پر کشید

که در سیر آن روضه جسمی نداشت

بدا ما که در ناممان گم شدیم

خوشا او که تا بود اسمی نداشت

به غم های زمینی خو گرفتم

سید حبیب نظاری — Sat, 14 Mar 2015 04:56:00 GMT

به غم های زمینی خو گرفتم
به مرگ این چنینی خو گرفتم

تو خاکستر شدی، من زیر آتش
به خاکستر نشینی خو گرفتم

بادها...

مریم سقلاطونی — Sat, 28 Feb 2015 05:44:00 GMT

بادها
هر شب در جنوب
خیمه می زنند
بادها
بوی ابریشم می دهند
بادها
هر شب
روی تلی از خاک
تفحص می کنند
گوشه ی پلاکی
تکه ای از پیشانی بند
و بندی از پوتین...
بادها
زودتر از چشمان من
به زیارت
می آیند
بادها می آیند
از جنوب
با گل هایی که بیرق خاکند
وای بر ما!
اگر بیرق هامان
افراشته نیست!

به آن که زود رفته است

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 26 Feb 2015 04:35:00 GMT

گلدسته های مسجد انگار

دو شهید

دو دسته گل

تقدیم کنند به هم

یکی به آنکه زود رفته است

یکی به آن که دیر می آید

و گنبد انگار

کلاهخود روح بزرگ کودکان فرداست

روزی که پندارشان آن قدر بال گسترده

که

پنجره

آسمان خراش ها هم نمی توانند

مسیرشان را تا شکاف ابر

دنبال کنند

مادر سلام، خانه ات آبادان

محمدرضا عبدالملکیان — Mon, 09 Feb 2015 07:07:00 GMT

مادر، سلام

خانه ات آبادان

گفتم که خانه ات؟

در نامه ی تو خواندم و دانستم

بیداد زخم ظالم موشک

سقف گلین خانه ی ما را

به خاک ریخت

مادر غمت مباد

که پاهای ما به پاست

دست تو، دست من

دست هزار من

می سازد و دوباره می آغازد

هر آنچه را که تیر فتنه می اندازد

گفتی:

«آن شب که موشک آمد و ویران کرد»

«مریم به خواب بود»

«فردا فقط عروسک خونینش»

«بر جای مانده بود»

«یک هفته بعد نیز

یک پیرمرد

دست به خون نشسته ی مریم را

از قلب سبز باغچه ی سرخ خانه اش

در لا به لای گریه ی گل ها جست»

«مظلوم کوچکم

اینگونه در شقاوت ظلمی بزرگ

سوخت»

مادر غمت مباد که تاریخ جنگ ما

با خون پاک و روشن مریم

نوشته خواهد شد

با دل، نگاه کن

تاریخِ پُر تلالو مظلومان

سرشار از شکفتن مریم هاست

این نامه را

از جبهه ی جنوب

از سرزمین زخمی خوزستان

با خون پاک و روشن مریم

با خون پر تلاطم کارون

با خون کرخه می نویسم و می گویم:

مادر غمت مباد

اینجا حضور روشن ایثار

جاری تر از تلاطم کارون است

مادر، اینجا ستاره ها همه روشن

اینجا ستاره ها همه نزدیک

در یک شب حماسه و حمله

بر بام خاکریز

گرمای یک ستاره ی قرمز را

من با دو دست خویش چشیدم

دیروز

در هُرم آفتاب و آتش جبهه

یک زن به سن و سال تو را دیدم

گفتم: سلام مادر

چرخی زد و به شوق نگاهم کرد

در التهاب گونه ی او

قد کشید اشک

گفتا: «شهید شد»

«با کرخه نور تا دل دریا رفت»

«مثل صدای اوست، صدایت»

«او پاره ای ز پیکر من بود»

«نه

من پاره ای ز پیکر او بودم»

مادر

این نامه یک اشارت کوتاه

از سرزمین نور و نخل و پرنده است

از سرزمین زخمی خوزستان

از سرزمین راز شهادت

از سرزمین فرصت پرواز

اینجا، فرصت برای نوشتن زیاد نیست

خشم تفنگ منتظر پنجه ی من است

مادر

چشم انتظار باش

خداحافظ

بارانِ هشت ساله فرو ریخت، تا خاک را «پرنده» بکارند

محمدسعید میرزایی — Tue, 27 Jan 2015 06:26:00 GMT

آن ظهر تابناک، پدر گفت: ای کاش هیچ گاه نبارند!

این تکه ابرهای تهیدست، چیزی برای خاک، ندارند...

- فرزند من! خدا نکند تو، خورشید را سیاه ببینی؛

این قلب ها به وهم اسیرند، این چشم ها به خواب دچارند

(و از لبش کبوتر سرخی، یک حرف را به سوی خدا برد؛

حتی کبوتران هم، امروز، آن حرف را به یاد ندارند)

آن گاه ابر و باد در آمیخت، پیشانی زمین، ترکی خورد،

تقویم های کهنه ورق خورد، تا سال و ماه را بشمارند

آن ظهر تابناک، پدر رفت، در خاطراتِ مزرعه گم شد

بارانِ هشت ساله فرو ریخت، تا خاک را «پرنده» بکارند

شاید فرشتگانِ مسافر، او را میان راه ببینند؛

او را به خانه اش برساندد، او را به بسترش بگذارند...

پدر مرد من به تنهایی ادبیات پایداری بود ....

سعید بیابانکی — Sat, 24 Jan 2015 05:32:00 GMT

دور تا دور حوض خانه ی ما
پوکه های گلوله گل داده است
پوکه های گلوله را آری
پدر از آسمان فرستاده است

عید آن سال ،حوض خانه ی ما
گل نداد و گلوله باران شد
پدرم رفت و بعد هشت بهار
پوکه های گلوله گلدان شد

پدرم تکه تکه هر چه که داشت
رفت همراه با عصاهایش
سال پنجاه و هفت چشمانش
سال هفتاد و پنج پاهایش

پدرم کنج جانماز خودش
بی نیاز از تمام خواهش ها
سندی بود و بایگانی شد
کنج بنیاد حفظ ارزش ها

روی این تخت رنگ و رو رفته
پدرم کوه بردباری بود
پدر مرد من به تنهایی
ادبیات پایداری بود ....

این حالت درخت ها را هیچ وقت نمی فهمی

صدرالدین انصاری زاده — Mon, 19 Jan 2015 05:42:00 GMT

دست هایشان

بالاست

این حالت درخت ها را هیچ وقت نمی فهمی

تسلیم شده اند؟

در حین بدرود خشکشان زده؟

دعا می خوانند؟

یا همشگفت با مناره ها

اشاره می کنند

به گام های تو

بر پله های پر پیچ و خم؟

یاد چشمان تو می افتم در اقیانوس ها

سید حبیب نظاری — Mon, 12 Jan 2015 07:34:00 GMT

شب که روشن می شود آبی ترین فانوس ها
یاد چشمان تو می افتم در اقیانوس ها

با کدامین شعله رقصیدی که حالا سال هاست
بال می گیرند از خاکسترت ققنوس ها

قرن ها بیهوده می گردم نمی یابم تو را
نامی از تو نیست در خمیازه ی قاموس ها

مهربان من به اشراق نگاه شرقی ات
کی رهایم می کنی از حلقه ی کابوس ها

کی می آیی که به گلبانگ اذان روشنت
لال خواهد شد زبان خسته ی ناقوس ها
::
در مبارک باد یک آدینه می آیی و من
دست برمی دارم از دامان این مأیوس ها

آن همه اشک شوق علت داشت، نامه ی عاشقانه ات آمد

على مردانى — Wed, 24 Dec 2014 06:24:00 GMT

بعد سی سال بغض و دلتنگی، روی شانه نشانه ات آمد
آن همه اشک شوق علت داشت، نامه ی عاشقانه ات آمد

حرف هایت به رنگ آبی بود، توی قلبم چه انقلابی بود
چفیه ات بوی آسمان می داد، لحظه ای که ترانه ات آمد

رشد کردند در جوار تنت، شاخه گل های سرخ پیرهنت
سبز شد عشق در دلِ وطنت، سروِ زخمی ! جوانه ات آمد

آه...قلبی که می خورد افسوس، چهره ای با تلألؤ فانوس
چشمهایی شبیه اقیانوس، وسعتِ بی کرانه ات آمد

عکسِ تو یادگار می ماند، از زمستان بهار می ماند
بعد سی سال دوری و حسرت، خاطراتت به خانه ات آمد

اشاره

سیداکبر میرجعفری — Sun, 21 Dec 2014 07:15:00 GMT

انگشت می گذارم
روی قطره ی خونت
و بالا می گیرم
که بدانم
کدام سویی...

حالا از شش جهت
بالا رفته ام

کوچک ترین نشانه ای از خویشتن نداشت...

محمدجواد شاهمرادی — Fri, 19 Dec 2014 04:38:00 GMT

به روزهای رنگین کمانی از تابوت

وفتی که دیدمش ،...چه بگویم بدن نداشت
کوچک ترین نشانه ای از خویشتن نداشت

گوشــــم حکایت تن بی سر شنیده بود...
..دیدم به چشم خود بدنی را که تن نداشت

آن خاکِ پاکِ سرخ معطـــــر، به جــــز پلاک
-آن هم پلاک سوخته ای- در کفن نداشت

او ماه بود و یک تنه تابید تا مُحـــــاق
او شعله بود وچاره ای از سوختن نداشت

::
دیشب به خوابم آمد.. بی خاک و بی پلاک
گلزخــــم های وا شده بر پیرهن نداشت

پیشانــــــی مرا با لبخند بوســــــــه زد
-.."دیدی که جان هم ارزش اندوختن نداشت!"

فـــــردا شهیـــــد آوردند و ندیدمش...
...پیراهن قدین تنش را به تن نداشت

هر بار دیدمش ، همه او بود و او نبــــود
کوچک ترین نشانه ای از خویشتن نداشت

ما خواب بودیم و تو پرچم را نخواباندی...

محمدجواد شاهمرادی — Mon, 15 Dec 2014 06:23:00 GMT

برای جانبازان شیمیایی

یخ بست دنیا در دلم ، "یخ بستن"ی آنی
"یخ بستن"ی آن طور که تنها تو می دانی

چیزی شبیه بهت تو از حال و روز ما
وقتی که داری روز.. نه شب نامه می خوانی

آری، شب آن بیرون،قیامت کرده ..حق داری
ما را نبخشی ّ و برامان دل بسوزانی

وقتی تو را دیدم تنم لرزید.. خندیدی..
-درچشم هایت اشک ها در لاله گردانی

بغضم گرفت از حرف هایی که نمی گفتی
خشکم زد از پرسه در آن چشمان بارانی

..فرمانروای درد، روی تخت درمانگاه..
..گم کردن خورشید در خواب زمستانی

ما خواب بودیم و تو پرچم را نخواباندی
ما خواب ماندیم و تو این جا رو به ویرانی..

با خنده هایی تلخ ، مثل شیمیایی، تلخ
با سرفه هایی مثل شب تا صبح طولانی..

.. رد می شود شب با صدای ضبط ماشین ها
.. با خس خس سینه دعای عهد می خوانی..

اما زمان یخ بسته در ما.. در زمان .. در شهر..
یخ بسته حتی در همین مصراع پایانی...

سطر سطر ریل، امضا شد

صدرالدین انصاری زاده — Sun, 14 Dec 2014 06:30:00 GMT

زمستان بود و

نگاه ها را بخار گرفته

انگشتش را روی شیشه تکانی داد و

در یک آن

پایِ

سطر

سطرِ

ریل

امضا شد

اما هیچ یک از ما نمی بیند

بر ابر چه نوشت

لطفا این فرم از خاطرات قیصر امین پور را برگردانید و

زوم کنید بر پنجره ی قطار

ها....

کربلا

ولی نخواست که سربار این جهان بشود

سیداکبر میرجعفری — Sun, 07 Dec 2014 06:27:00 GMT

برای سید رضا طباطبایی-دایی ام- که
با درد وزخم زیست وبه آسایش رسید
باقی ماجرا را از زاینده رود بپرسید

..و خواست سرخ ترین میوه ی زمان بشود
انار تازه ای از باغ آسمان بشود

انار بود که می خواست بشکفد در خویش
و زخم های تنش دشت ارغوان بشود

دچار بود به ماندن دچار بود به زخم
ولی نخواست که سربار این جهان بشود

چه زخم ها که چنان تن به استخوان دادند
که زخم پوشش یک مشت استخوان بشود

ستاره زیست و کم کم دل از کویر برید
که ماه روشن شب های اصفهان بشود

که ماه رفته به زاینده رود برگردد
و رود شیوه ی رفتار عاشقان بشود

چه اشک ها که به زاینده رود پیوستند
که رود در شب این شهر کهکشان بشود

سپیده بود و جوان تر زصبح بر می خاست
به کاروان برسد بلکه جاودان بشود

شما پرنده ندیدید آشیان باشد؟
شما درخت ندیدید باغبان بشود

دوران برنمی گردد

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 04 Dec 2014 05:17:00 GMT

ساعت اگر هزاران بار بچرخد

زین الدین برنمی گردد

ساعت اگر هزاران بار بچرخد

باقری برنمی گردد

ساعت اگر هزاران بار بچرخد

کاظمی برنمی گردد

ساعت اگر هزاران بار بچرخد

بابایی بر نمی گردد

ساعت اگر هزاران بار بچرخد

همت بر نمی گردد

چگونه

شما را از دست دادیم و ندانستیم

ساعت اگر هزاران بار بچرخد

دوران برنمی گردد

جاده

رودخانه ی خشکیده ای است

خاطره ی ماهی ها

آزارم می دهد

خیابانی که مبل، در آن نمایشگاهی ندارد

محمدرضا عبدالملکیان — Sat, 29 Nov 2014 06:04:00 GMT

كوپن 356، تخم مرغ

لباس می‌ پوشم

و از پله‌ ها به زیر می ‌آیم

از خانه به خیابان

خیابان هاشمی

خیابان مأنوس

خیابان سلام دل ها

خیابان صمیمیت سلام ها

خیابان بار عاطفی كلمات

خیابان خانه ‌های كوچك

خیابان دل های بزرگ

خیابان خانوارهای نُه سر عائله

خیابان خانوارهای شش نفر شهید

خیابان صبر

خیابان سنگر

خیابان سر به زیر

خیابان سرفراز

خیابان بی ادعا

خیابان صف های بلند عاشورا

خیابان هاشمی

خیابان کم توقع

خیابان مصمم

خیابان ریشه دار

خیابان مستقل

خیابانی که مبل، در آن نمایشگاهی ندارد

و ساندویچ فروشی هایش

همیشه در غربت و کسالت زندگی کرده اند

خیابان ازدحام نانوایی ها

خیابانی که شیرینی دانمارکی نمی خرد

خیابانی که جین نمی پوشد

خیابانی که کراوات نمی زند

خیابانی که مژه های طبیعی را دوست دارد

خیابانی که قلم پای پانک ها را خرد می کند

خیابانی که لباسش را از تعاونی ها می خرد

خیابانی که لباس تنش را

برای سیل زدگان می فرستد

خیابان هاشمی

خیابان پیکان های مُسن

خیابان هُل دادن ژیان

خیابانی که بنز و بی.ام.و، با هراس تمام

از تیررس نگاهش می گریزند

خیابان هاشمی

خیابان بی پیرایه

خیابان یکرنگ

خیابانی که دروغ نمی گوید

که احتکار نمی کند

گران نمی فروشد

و در مرداب گاو صندق ها

زندگی نمی کند

خیابان هاشمی

خیابان مردان کار

خیابان دست های پینه بسته

خیابان زنان سجاده و صبر

خیابان دلشکسته

خیابانی که پس از هر حمله

حجله ها در آن صف می بندند

و کوچه هایش چراغان می شوند

خیابان چراغان

خیابان ستاره باران

خیابانی که هر شب جمعه

قرار ملاقاتش را با بهشت زهرا

فراموش نمی کند

خیابانی که اسرائیل را می شناسد

و رادیویش را گوش نمی کند

خیابان هاشمی

خیابانی که سر بر دامن بیگانه نمی گذارد

خیابانی که نوکر نیست

خیابانی که بشقاب های اروپا را نمی شوید

خیابانی که دربان رستوران های پاریس نیست

خیابانی که تعظیم نمی کند

تحقیر نمی شود

انعام نمی گیرد

خیابان هاشمی

خیابان سربلند

خیابانی كه كوتاه نمی‌ آید

خیابان اول خط

خیابانی كه با یك اتوبوس

به میدان انقلاب می‌پیوندد

خیابانی كه همیشه از او وحشت دارند

خیابانی كه همیشه برایش نقشه می ‌كشند

خیابانی كه هر روز بمبارانش می‌ كنند

خیابانی كه هر روز متولد می ‌شود

خیابانی كه هر روز در مدرسه

نام‌نویسی می ‌كند

خیابانی كه هر روز بزرگ می ‌شود

خیابان هاشمی

خیابان گلاب قمصر

خیابان کاسه های نذری

خیابان سفره ی ابوالفضل

خیابان بیداری

خیابان کوی فرهنگیان

خیابان معلم و مدرسه

خیابان کتاب و کارنامه

خیابان ممتاز

خیابانی که هر روز امتحان می دهد

و هر روز عکسش را بزرگ می کنند

و هر روز عکسش را بر در و دیوار محله

می چسبانند

خیابان هاشمی

خیابانی كه مرا می‌ شناسد

خیابانی كه برایم دست تكان می‌ دهد

خیابانی كه شعرهایم را می‌ خواند

خیابانی كه غم هایش را به من می‌ سپارد

خیابانی كه شعرهایم را تصحیح می ‌كند

خیابانی كه كلمات مهجور

و مصراعهای متكلف را

از شعرهایم پاك می ‌كند

خیابانی كه همیشه حرف دلش را

در شعرهایم جستجو می ‌كند

خیابانی كه همیشه به دست هایم نگاه می‌ كند

نگاه می‌ كنم

به دست هایم نگاه می ‌كنم

كوپن 356!

دست هایم را پنهان می‌ كنم

خیابان هاشمی لبخند می‌ زند

آغوش می‌ گشاید

و به سویم می ‌آید

و من

شرمگین و شتابناك

از خیابان هاشمی می‌ گریزم

از پله‌ها بالا می ‌روم

به خانه باز می‌ گردم

و كوپن 356

در میان خشم سرانگشتانم

مچاله شده است

آتش بر تو گلستان شد

صدرالدین انصاری زاده — Tue, 25 Nov 2014 06:00:00 GMT

انفجار پرده را کنار زد

و آتش

بر تو گلستان شد

در حیاط امامزاده ابراهیم

عکس ایستاده بر قبرت طوری به من زل زده بود

که فندک

تا بند آخر اشاره ام را سوزاند

مادر می گوید

این طور فکر کردن ها برای سلامتی ضرر دارد

راست می گوید

اگر اراده باشد ترک می کنم

اما

دنیا برای تو چه ضرری داشت

که ترکش کردی؟

...بی نشانه تر می شوی؟!

سیداکبر میرجعفری — Thu, 20 Nov 2014 06:50:00 GMT

رد پایت
نه
آسفالت هیچ رفتاری را
به خود نمی گیرد!
می بینی چطور داری هر روز
بی نشانه تر می شوی؟!

اعزام که شد هنوز مشمول نبود

محمدحسین ملکیان — Tue, 18 Nov 2014 06:51:00 GMT

رزمنده ي جزء بود، مسئول نبود
اعزام که شد هنوز مشمول نبود

در پوتينش ريگ اگر داشت پدر
حالا نفسش بسته به کپسول نبود

مشک برداشت و عباس شد

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 13 Nov 2014 05:29:00 GMT

پرسیدند

ساعت چند ست؟

گفتیم به وقت همیشه

پرسیدند

خیابان دوران کجاست؟

بی اختیار

سرهایمان به سمت آسمان چرخید

و رعد

مشک برداشت

از رکاب هواپیما بالا رفت

و عباس شد

عباس دوران

با چتر گل های همیشه بهار

فرود آمدی

بر فروردین

و برج و باروی تقویم را فتح کردی

آه، در قلندران جسارتی نمانده بود

سیدضیاءالدین شفیعی — Tue, 11 Nov 2014 05:54:00 GMT

تشنه تشنه سوختیم، طاقتی نمانده بود

از حماسه ها، به جز جراحتی نمانده بود

آسمان شكست و ماه، نخل را وداع كرد

صبح را –دریغ و درد – رغبتی نمانده بود

باز فتنه می وزید در مشام دشت ها

فرصتی برای استراحتی نمانده بود

كوه می گریخت، خیبری دوباره می رسید

آه، در قلندران جسارتی نمانده بود

یا كه ذوالفقار در نیام قوم ما نبود

یا كه بود و شور حاج همتی نمانده بود

كاش آخرین ستاره از محاق می گذشت

یا به دوش شعر من امانتی نمانده بود

پیراهنت را بفرست!

مریم سقلاطونی — Sun, 19 Oct 2014 02:44:00 GMT

عکس هایت آمد
و
آن چند خط
... من حالم خوب است
امیدوارم به زودی زود...
چهارده تابستان گذشت
گندم ها درو شدند
و
یونجه ها...
هوای اهالی بد نیست
زمستان بی برفی بود
باد شکوفه ها را غارت کرد
زمین برکت نداشت
شب ها
شغال ها زوزه می کشند
سارا
بی نقشه قالی می بافد
بوته و ترنج...
محمد حسین
می رود ده بالا
نان می گیرد
::
عکس هایت آمد
گفته بودی بی بی هم ببیند
بی بی
عکس هایت را بویید
و گذاشت
لای قرآن
راستی!
یادم رفت
پنج تابستان است
بی بی
نمی بیند
پیراهنت را بفرست!

شاعر زمان خود باید بود..

غلامرضا کافی — Wed, 01 Oct 2014 07:01:00 GMT

باشو از شکوفه های گوجه می گوید
من از سیم خاردار
شاعر زمان خود باید بود.

بوی تو می وزید که باران مرا گرفت...

سیداکبر میرجعفری — Sun, 28 Sep 2014 04:53:00 GMT

با آن که آفتاب نگاهت عیان شده ست
چشمان تو خلاصه ی رازجهان شده ست

بوی تو می وزید که باران مرا گرفت
باران که آفتاب تو را ترجمان شده ست

این گریه نیست،سوز حیات است، گریه نیست
این اشک نیست ،روح مذابی روان شده ست

این ابر چندم است که می باری ای عزیز؟
بر ساحلی که تشنگی اش بی کران شده است

از خاطرات سوخته چیزی به من نگفت
با آن که طفل اشک تو شیرین زبان شده ست

حالی دلم گرفته ، جهانی به من ببخش
جانان من که جان تو جان جهان شده ست

با وصف اشک های تو ای آسمان صبح
اینک ادامه ی غزلم کهکشان شده ست

کجا بال کبوتر می فروشند

سید حبیب نظاری — Fri, 26 Sep 2014 02:55:00 GMT

کجا گل های پرپر می فروشند
شهادت را مکرر می فروشند

دلم در حسرت پرواز پوسید
کجا بال کبوتر می فروشند

جاده...

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 25 Sep 2014 06:47:00 GMT

جاده

رودخانه ی خشکیده ای است

خاطره ی ماهی ها

آزارم می دهد

کلاهخود و سرنیزه اش را برداشت...

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 25 Sep 2014 06:00:00 GMT

پرده بالا رفت

اسبی بر خاکریز ایستاده بود

باد می وزید

و ماه

در شعله ی یال هایش می سوخت

[اشک های تو بیرون از کادر، در ساحل گونه هایت کف می زدند]

خواست تعزیه را

انتهای صحنه

به کربلا ببرد

کلاهخود و سرنیزه اش را برداشت

و دنیای زره پوش را

به تانک ها و نفربرهای رو به رو بخشید

جنگ شد، پنجره ها افتاد ، بچّه ها تشنه سفر کردند

علیرضا قزوه — Wed, 24 Sep 2014 05:55:00 GMT

اوّل مهر رسید و من در همان " اوّل آ " بودم

مثل گنجشک دلم می زد، مثل گنجشک رها بودم

پای یک پنجره میزی بود، چه تقلّای عزیزی بود

پنجره راه گریزی بود، خیره در پنجره ها بودم

پشت هر پنجره دنیایی ست ، چشم وا کردم و بستم ، آه

من کجایم؟ تو کجا؟ با خویش در همین چون و چرا بودم

گفت : بابا دو هجا دارد... نام من چار هجایی بود

نان یکی... آب یکی ... باران... مثل باران دو هجا بودم

گفت: هر حرف صدا دارد... در سکون حرف زدم با خود

هم صدا بودم و هم ساکت ، نه سکوت و نه صدا بودم

گفت: دلتنگ که ای؟ خندید... گریه کردم که پدر... خم شد

آه بابا، بابا، بابا، سخت دلتنگ شما بودم

جنگ شد، پنجره ها افتاد ، بچّه ها تشنه سفر کردند

هشت نهر آینه جاری شد، تشنه در کرببلا بودم

گفت: هی هی! تو کجایی؟ تو ... راست می گفت، کجایم من؟

تو نبودی... تو چهل سال است... من... اجازه؟... همه را بودم

تو چهل سال همه غایب... تو چهل سال همه در خویش...

من چهل سال، خدای من! من چهل سال کجا بودم؟

باز هم اول مهر آمده بود

قیصر امین پور — Tue, 23 Sep 2014 04:10:00 GMT

باز هم اول مهر آمده بود

و معلم آرام

اسم ها را می خواند.

اصغر پورحسین!

پاسخ آمد: حاضر.

قاسم هاشمیان!

پاسخ آمد: حاضر.

اکبر لیلا زاد...

پاسخش را کسی از جمع نداد.

بار دیگر هم خواند:

اکبر لیلازاد!

پاسخش را کسی از جمع نداد

همه ساکت بودیم

جای او اینجا بود

اینک اما، تنها

یک سبد لاله ی سرخ

در کنار ما بود

لحظه ای بعد، معلم سبد گل را دید

شانه هایش لرزید

همه ساکت بودیم

ناگهان در دل خود زمزمه ای حس کردیم

گل فریاد شکفت!

همه پاسخ دادیم:

حاضر، ما همه اکبر لیلا زادیم

از جنگ، هیجده روز کوچکتر است

محمدرضا عبدالملکیان — Sun, 21 Sep 2014 16:18:00 GMT

سرباز کوچکی است

با جنگ بزرگ شده است

و از جنگ، هیجده روز کوچکتر است

هر چیز و همه چیز

در ذهن کوچکش

به جنگ می پیوندد

و بازی های هر روزه اش

چیزی فراتر از جبهه ای کوچک نیست

با بالش ها و پشتی ها سنگر می سازد

و بی مسلسل کوچکش

از سنگر پای به بیرون نمی گذارد

در ذهن کوچکش

نقش های مدور قالی

مین های دشمن است

همیشه، پا را به احتیاط بر زمین می گذارد

در خیابان به هر نظامی سلام می کند

و در اتوبوس خود را تا کنار آن ها می کشاند

هر وقت کاغذ و خودکار می خواهد

می دانم که از جبهه

نامه ای برای ما نوشته خواهد شد

هر روز نان سفره را

میان سربازهای خیالش

قسمت می کند

با آن ها بر سفره می نشیند

و با آن ها غذا می خورد

بر لیوان آب پُل می بندد

و ریحان ها را از آن عبور می دهد

از نمکْپاش

نارنجک می سازد

از قاشق

خمپاره

از چنگال

چلچله

و لبه های نان بَربَری را

با سبزی می پوشاند

(تانک را استتار می کند)

هر روز

و هر روز چندین بار

سربازها

تانک ها

و هواپیماهایش را در دو سو می چیند

او همیشه در یک سو می نشیند

و گاهی من و یا مادرش در سویی دیگر

او همیشه ایران است

او همیشه پیروز می شود

و او همیشه از کشتن هیچ سربازی

خوشحال نمی شود

شب های بمباران

با اولین آژیر

مسلسل کوچکش را بر می دارد

و چراغ ها را خاموش می کند

او با معصومیت کودکانه اش

اضطرابش را از ما پنهان می کند

با صدای هر راکت

دست های کوچکش

بر گردنم گره می خورد

او می گوید:

«سنگر گرفته ام»

و من می دانم پناه آورده است

مهتاب، نگاه هراسناک کودکم را

در چشمانم می نشاند

و تپش های قلب کوچکش

خروشِ خشم را در رگ هایم می گرداند

در خانه سکوت است و در آسمان آوار بمباران

او می گوید: «سنگر گرفته ام»

ومن، با سرانگشتان قلبم

کتاب مظلومیت را

در چشمان معصوم سرباز کوچکم

ورق می زنم

رودها ادامه ی تواند...

فاطمه سالاروند — Sun, 21 Sep 2014 04:40:00 GMT

ای غریب!
بی نشانه نیستی
لاله ها نشانه ی تواند
ای کریم!
یاکریم ها
ریزه خوار سفره ی همیشه باز خانه ی تواند
رودها
ادامه ی تو
آبها
شناسنامه ی تواند
..
ای دریغ!
ما که سالها
از تو و غم تو قصه ها شنیده ایم
شعرها سروده ایم
قدر ذره ای با تو ای شگفت!
آشنا نبوده ایم..

با رد پـــا نوشتــــی: "باید به جاده زد

محمدجواد شاهمرادی — Thu, 18 Sep 2014 09:43:00 GMT

درِ ِ این باغ را گیرم که بستند
کلیدش را چرا -یارب- شکستند
فرید

هر چه ترانــــه های کهن جانگدازتر
افسانــه ی شهادت تــو دلنـــــواز تر

خونی شریف، جوهر سطر رگان توست
از عشق های کهنه هم اسطـوره ساز تر

هستــی ّ و نیستـــی کلماتــــی ندیده اند
از مستــــی و تــــو پاک تر و پاک باز تر

با رد پـــا نوشتــــی: "باید به جاده زد
هر چـــه نیازمند تــــر و بــی نیاز تر"

صد مثنوی نوشنی و سطری نوشته شد
تا سُکـــــرهای ناب بماننــــد راز تر

.. هر روز، قصه ی تو جهان را گرفته است
گیســـــوی ماجـــرا شده هـــر شب دراز تر

این باغ، "بسته" نیست..کلیدش شکسته نیست
برعکــــس، این دریچــــه شده باز و بازتر

من، "باز" دیده ام در این باغ سبــــز را
هر بار مُهــــر تر شده و جانمــــاز تر...

تو گفته بودی راه فردا راه دشواری ست

محمدجواد شاهمرادی — Thu, 18 Sep 2014 06:47:00 GMT

به یاد روزهای سخت اما خوش کشورم

آن روزها دیوار هم تعبیری از در بود
در آسمان چیزی که پر می زد، کبوتر بود

پسکوچه ها در عطر قرآن چفیه می بستند
در کوچه ها هر عابری با تو برادر بود

تقویم و درس و زندگی ، رنگ حسینی داشت
هر روزمان با روز عاشورا برابر بود

نه حرص بود و نه تکاثر...عشق بود و عشق
دست دعا سرچشمه ی جوشان کوثر بود

از شهر مرگی رد نمی شد.. در عوض تا بود
حرف شهادت بود و آن هم شادی آور بود

تو زنده بودی..چهره ات را خوب یادم هست
تسبیح دستت داشتی و گونه ات تر بود

آن روز بارانی تو قرآن خواندی و رفتی
لبخند بر لب داشتی و بار آخر بود

این، بار آخربود که می دیدمت آری...
لبخندت انگار از همیشه آشناتر بود

با عشق بالا رفتی و با عشق برگشتی
برگشتی و اسم تو روی سنگ مرمر بود

امروز هم اسم تو روی کوچه ی ما هست
اما زمانه کاش فردا طور دیگر بود

ای کاش فردا روزهای رفته بر می گشت
جای تفنگ این بار در دستت کبوتر بود

تو گفته بودی راه فردا راه دشواری ست
تو رفته بودی و .. صدا.. در گوش سنگر بود

برگشتی و آیاتی از لبخند خواندی

محمدجواد شاهمرادی — Thu, 18 Sep 2014 06:33:00 GMT

..به شهید جاویدالاثر: سید مهدی موسوی
و اخلاص آنان که حتی نامشان برنگشت.

از حفظ دارم حرف های آخرت را
وقتی به باد عشق می دادی سرت را

وقتی نشستی و مرا بوسیدی و بعد...
بغضت رقم زد حرف های دیگرت را

یادم می آید مثل عکسی :
" مثل عکست ،
مادر درآغوشش گرفته پیکرت را"

رفتی و مادر پشت پایت آب پاشید
در بغض من پاشید چشمان ترت را

برگشتی و آیاتی از لبخند خواندی
برگشتی و دادی به من انگشترت را

... این بار، باران پشت پایت آب پاشید
فوج فرشته موج زد بال و پرت را

این بار، پروانه شدی.. با باد رفتی
در باد خواندی آیه های از برت را

آن روز ، فکرش را نمی کردیم دیگر...
...دیگر...
نمی بینیم حتی پیکرت را

دیگر نمی آیی که حتی پس بگیری
انگشترت را، نامه ی شهریورت را...

پدرم عاشق کربلاست

زهرا صادق زاده — Mon, 15 Sep 2014 05:00:00 GMT

پدرم!؟؟؟
عاشق کربلاست
و هر روز
هواي مسموم جنگ را
در ريه هايش
به خيابان مي برد
بي آن که شکايتي کند
بغداد ويران را
در تلويزيون مي بيند و
اشک مي ريزد
بعد از سرفه هايش
صداي آژير بلند مي شود
و انفجاري
چارچوب خانه را
مي لرزاند
من!؟؟؟
بيزار
تلويزيون را خاموش مي کنم
تا يادم برود
اين جا همان بغداد است
بغداد بيست سال پيش
بغداد افسانه اي
بغداد ويران
پدرم
عاشق کربلاست
من
از هزار و يک شب بغداد بيزارم

دیوار

مریم سقلاطونی — Fri, 12 Sep 2014 18:40:00 GMT

دیوار
دیوار
دیوار
می ترسم
دیوارها
بالاتر بروند
آن قدر که
دیگر خواب شهیدی را نبینم
و
صدای
گریه های هر شب زنی را
نشنوم
که هنوز
کوچه را آب و جارو می زند
و
سال تحویل
در امامزاده احمد
نذر می کند
که مردش بیاید...
همه ی این هجده سال...
دیوار
دیوار
دیوار
در شمعدانی ها
عکس پروانه ای است
که هنوز
حجله اش سیاه است
و پشت پنجره
صدای گنجشکی است
که
آشیانه اش در گلوله باران...
دیوار
دیوار
دیوار
کسی ده سال
در ICU
به کما رفته است
و من
دیگر صدای قلبش را
نمی شنوم...
پشت این دیوارها
و ترافیک...
هنوز چراغ ها قرمزند!!

موشک کاغذي بلند شد و پدرم را به اشتباه انداخت

محمدحسین ملکیان — Tue, 09 Sep 2014 06:40:00 GMT

موشک کاغذي بلند شد و پدرم را به اشتباه انداخت
پدرم داد زد: ...هواپيما بمب روي قرارگاه انداخت

پدر از روي صندلي افتاد، پاشد و گفت:«يا علي»... افتاد
سقف با بمب اولي افتاد او به بالا سرش نگاه انداخت

تانک از روي صندلي رد شد شيشه ي عينکم ترک برداشت
يک نفر اسلحه به دستم داد طرفم چفيه و کلاه انداخت

خاکريز از اتاق خواب گذشت من و او سينه خيز می رفتيم
او به جز عکس خانوادگي اش هرچه برداشت بين راه انداخت
...
به خودم تا که آمدم ديدم پدرم روي دستهايم بود
يک نفر دوربين به دست آمد آخرين عکس را سياه انداخت

موشک آرام روي تخت افتاد زني از بين چند دست لباس
يونيفرم پلنگي او را توي ايوان جلوي ماه انداخت

كوچه‌ های‌ بی شهید، شهر دشنه ‌تیزها

سیدضیاءالدین شفیعی — Wed, 03 Sep 2014 03:33:00 GMT

گیج‌ می‌ خُورَد دِلَم، پشت‌ خاكریزها

مصر آرزو كجاست‌ آه ‌ای عزیزها؟

راه‌ آسمان‌ هنوز، ناگشوده‌ مانده‌ است‌

كی‌ به‌ نور می‌ رسد، دست‌ این‌ گریزها؟

انتظار می ‌كشند رویشی‌ دوباره‌ را

شعله ‌های‌ ساكتِ آخرین‌ ستیزها

بوی‌ مرگ‌ می‌ دهد، بوی‌ آب‌ و دانه‌ نیز

كوچه‌ های‌ بی شهید، شهر دشنه ‌تیزها

چفیه ‌های‌ چاك‌ چاك، خاك‌ می‌ خورند و ما

سال‌ هاست‌ مانده ‌ایم‌ دلخوش‌ چه‌ چیزها :

مشت ‌های‌ آهنین، خطبه‌ های‌ آتشین‌

اشتراك‌ دردها، انحصار میزها

چفیه، پر!

صدرالدین انصاری زاده — Sun, 31 Aug 2014 06:32:00 GMT

قمقمه

پر

فانوسقه پر

چفیه

پر

بابا سوخت

بابا پرید

ما بر گل های قالی فاتحه می خوانیم

به خدا می سپاریم

صدرالدین انصاری زاده — Sat, 30 Aug 2014 13:48:00 GMT

تو را به خاک سپردیم

خاک

تو را پوشاند

تو را به باد سپردیم

باد

تو را برد

تو را به کوه سپردیم

صخره

سنگین شد

تو را به خورشید سپردیم

سایه

پیش پا افتاده بود

تو را به سینه سپردیم

بغض

هوای نفس را گرفت

تو را به کتاب ها سپردیم

و سطرها

موازیان به ناچار

تا انتها

عالم معنایت نشد

به هرچه سپردیم

تو را

به خدا می سپاریم

از خون دل های تو

صدرالدین انصاری زاده — Sat, 30 Aug 2014 09:51:00 GMT

زخمی مورب

بر بازو

و هلال احمری

در قلب

طی سطرها

دنبال برانکارد آمدیم و نفهمیدیم

نقطه های کلمات

از خون دل های تو بود

یا دانه های ریخته

از تسبیح سرخ شهید؟

از دوکوهه

صدرالدین انصاری زاده — Sat, 30 Aug 2014 06:38:00 GMT

بدون رو در بایستی

برابرم بایست و بگو

برادر چند رویایی باشی

بهتر است؟‍!

همین کلمات

همین ساختارها و صورت های شهید شده

کافی نیست؟

از دو کوهه

به تاویل همه چیز می توان رفت

از کوهان شترهای هجرت گرفته

تا حرم سراهای عرب

از ضرب المثل کوه به کوه نمی رسد اما آدم به ...

تا برج های دوقلو

که دلاهایش

سنت

از عرق پیشانی آفتاب سوخته ی تو

تا شکوفه ی اشک بر گونه ی همسرت

دست داشته اند

حتی از همین دو کوهه

برخی تاریخ را غنیمت شمرده

از شکاف بام و شام

با نگاه خارجی به همه باز گشته اند

می بینی

اتفاق نظر دور نیست

محال است

از دو کوهه به هر مهر و ابری می توان رسید

چه ابهام ها را که نمی شود بر تافت

حتی برای آن ها که سال ها

در چشم اندازشان همه چیز محشر بوده

گاهی حساب و کتاب دقیق نمی آید

مثلا همین خطوط

کلمات من شهید شده اند

اما این تویی

که از بهشت هم گذشته

چه می شد اگر با باران برگردی

صدرالدین انصاری زاده — Fri, 29 Aug 2014 03:16:00 GMT

یک روز

پنج شنبه

پشت سرت آب ریختم

یک عمر

پنج شنبه

روی قبرت

مادر

چشمم به آسمان خشک شد

چه می شد اگر

همین جمعه

با باران برگردی؟

مثل پرستو در پیراهن بهار

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 28 Aug 2014 13:11:00 GMT

آزاده است

سرو است؟

پاییزان را هم سبز مانده

سرو است؟

بر سر حرف خود ایستاده و سر خم نکرده

سرو است؟

فاخته وار فرشته دورش می چرخد مثل پرستو

در پیراهن بهار

سرو است؟

عشق را با نامش صدا می زنند

آزاده است؟

نه

سرو است

دور تا دور ماه، سوسنگرد شد

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 28 Aug 2014 12:42:00 GMT

داوودی ها

در مهتاب روییدند

یاسمن ها

در مهتاب روییدند

سنبل ها

در مهتاب روییدند

گلبرگ های سپید ماه را فرا گرفتند

دور تا دور ماه

سوسن گرد شد

مثل دهان ماهی ها

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 28 Aug 2014 12:24:00 GMT

چهار گوشه ی تکیه را

قل قل

گرفته بود

ابوالفضل علمدار...

حسین سید سالار...

ابوالفضل علمدار...

حسین سید و سالار...

که قاسم

از لبه ی بام به آسمان پرت شد

...

موج های کدام دریا

تو را چگونه فرا می گیرد

که می افتی

و پلک می زنی

مثل دهان ماهی ها؟

سینه ام انحنا گرفت که این ها را بگویم

اما انگار دستم را خوانده بود

چشمش به جزیره ی مجنون رفته

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 28 Aug 2014 12:17:00 GMT

موجی نیست

رفتارش شبیه دامان دریاست

چشمش

به جزیره ی مجنون رفته

موجی نیست

از زیر بار گیسوی لیلی بیرون نمی آید

موجی نیست

رقص بندری بادبان های منظومه های قدیمی را

بر سواحل امروز نمی خواند

فقط

شبهی نظامی وار بالای سرش ایستاده و

دائم می گوید:

خمسه خمسه

این هدیه اگرچه هدیه ی ناچیزی ست

علیرضا فولادی — Sun, 24 Aug 2014 13:58:00 GMT

دل را به تمنای شهود آوردیم

جان را به تماشای وجود آوردیم

این هدیه اگرچه هدیه ی ناچیزی است

از ما بپذیر، آن چه بود آوردیم

زمین برای تو جاذبه نداشت!

مجتبی تونه ای — Thu, 21 Aug 2014 16:40:00 GMT

آسمانی شدی
زمین
برای تو
جاذبه نداشت!

بال های من به بام تو نمی رسند

مجتبی تونه ای — Thu, 21 Aug 2014 10:33:00 GMT

بال های من
به بام تو نمی رسند

مگر خیال تو
مرا شهید کند